573 (17) 



tuinen zal reserveeren, en zich niet zal verlaten op een enkelen, zij 

 het dan officieelen stam. 



EK S8 is van jongeren datum, de best geslaagde der in latere 

 jaren te Kepandjen verkregen zaailingen. Op 12 Augustus 1915 zei- 

 den wij van dit riet, wat wij reeds in de inleiding vermeld hebben: 

 „Een nieuwe goede rietsoort, zooals EK 28, wordt thans door 

 alle bibitplanters om het hardst vermeerderd, zoodat er het vol- 

 gende jaar in de vlakte duizenden bouws van zullen worden 

 uitgeplant. 



Naar herkomst, der oorsprongsbibit wordt nauwelijks gevraagd, 

 ofschoon de soort zeer gevoelig is voor sereli. Wij zullen van 

 deze soort dan ook niet lang pleizier hebben, tenzij sommigen 

 reeds thans een reserve van zuivere bergherkomst aanleggen, die 

 de bergen niet verlaat, en uit welke reserve de afvoerbibit voor 

 de ongecontroleerde gebieden en voor de vlakte gekweekt wordt." 

 Wat is thans de beste starn van EK 28? Wellicht de origineele 

 stam van de maakster, de firma Joh. Versteegh te Kepandjen. Maar 

 zoo absoluut zeker is dat toch niet ; op 1400 voet hoogte in het 

 Malangsche is men immers nog niet geheel gewaarborgd tegen de 

 sereh. Zou het dus wel gewenscht zijn, alleen den origineelen stam 

 te reserveeren, en niet de stammen, die reeds eenige jaren geleden 

 op grootere hoogte zijn gebracht? Ook hier zouden wij derhalve veel- 

 heid van reserves prefereeren boven één officieele reserve. Dat nie- 

 mand verzuime, dit edele riet op grootmoederlij ke hoogte, dat is 

 tusschen 2500 en 3500 voet, in de reserves te brengen, die tot zijn 

 beschikking staan. Bij den een zal het mogelijk een fnuikende rood- 

 rotperiode doormaken, bij een ander aan wortelrot te gronde gaan, 

 maar er is althans een goeds kans, dat een deel der reserves nog 

 lange jaren in gezondheid beschikbaar blijft. 



90 F, ook bekend onder de namen Tjiawiriet, Jarmanriet en 

 Kruisingrood, werd in 1901 op de s.f. Delanggoe verkregen ; het heeft 

 van de gelegenheid gebruik gemaakt, in de vlakte grondig zeefva- 

 tenziekte op doen, alvorens het een blijvende plaats in de bergbi- 

 bittuinen kreeg. Een reëel gezonde stam is bij dit riet niet meer 

 te verwachten, zoodat het reeds bijna in dezelfde omstandigheden 

 verkeert als het Zwart Cheribon, Gestr. Preanger, 66 B en andere. 

 Ook deze rietsoorten zijn immers bij goeden bergimport nog steeds 

 bruikbaar, doch op generaties kan bij haar alleen soms op enkele 

 gunstige grondtypen gerekend worden. 



Dl 52^ in 1903 op de s.f. Rewoeloe verkregen. Wie zal zijn stam 



