579 (23) 



Generaliseeren is inderdaad gevaarlijk op het gebied van do 

 bibit en van de geheele rietcultuur. 



Laten wij nog eens zien, hoe de practijk soms zelfs liandelt, als 

 zij bibit bepaald verlangt. Leerzaam is in dit opzicht de introduc- 

 tie van het EK 28 geweest. Li enkele jaren is dit riet tot eenige 

 duizenden bouws uitgebreid. Elk })ikol bibit is steeds uitverkocht 

 geweest; elke bibit is gebruikt. 



Een fabriek kreeg in 3'/2 jaar tijd 7 generaties EK 28 in de 

 vlakte. Een andere had uit 10 pikol bibit na 11/2 j^^ar 56 bouw EK 

 28. Wie vraagt dan naar certificaat? Een bibitplanter nam de dong- 

 kellans van het snijveld van een collega. Dat is alles ongetwijfeld 

 geheel tegen de theorie in. Het is met het EK 28 inderdaad niet 

 schoolmatig gegaan. Maar practisch was het wel: eenige jaren eer- 

 der plukt men de vruchten van een hooger produceerend riet, en 

 middelerwijl wordt gezorgd voor de juiste lijn der rechte bibitafstam- 

 ming van EK 28 uit den grootmoedertuin, terwijl alle bedenkelijke 

 bibitstammen hun einde vinden in den rietmolen. 



Zoolang Gending geen zeefvatenziekte heeft, is iWe topstek aan 

 te bevelen, met of zonder certificaat. En als ook voor Gending het 

 moment gekomen is van de intrede der sereh, zullen, evenals elders, 

 alle afstammingen het wel weer tegelijk afleggen. Daarom prefe- 

 reeren wij gezonde bibit van duistere afstamming nog steeds boven 

 zieke bibit van fraaie afstamming. Dat is dus weder ons bezwaar: 

 het certificaat schept een valsche gerustheid! 



Wat wij dan wenschen als waarborg voor gezond plantmateriaal? 

 Li de eerste plaats onderzoek van het riet zelf. Elke planter moet 

 weten, hoeveel zeefvatenziekte in elk zijner tuinen aanwezig is. Dat 

 is de eenige kennis, die voert tot werkelijke bibitwijsheid. En wan- 

 neer wij topstek moesten koopen, zouden wij ons niet tevredenstel- 

 len met naar de afstamming te informeeren, maar wij zouden in elk 

 geval het ziektepercentage in den tuin willen kennen, waaruit de le- 

 verantie zou geschieden. Wij zouden onze bibitstammen zorgvuldig 

 gescheiden houden om van elk het ziektepercentage en de productie 

 te bepalen, en dan zou geen oude generatie, noch vlaktebibit ons 

 een blijvende omvangrijke tegenslag kunnen leveren. Wie de ge- 

 zondheid van zijn riet ook inwendig kent, zal niet voor onverwachte 

 rampen komen te staan. 



Zoo volgt dus, dat de een de verversching van zijn plantmate- 

 riaal nog kan uitstellen, terwijl de ander per jaar bO%, nog een 

 ander per jaar 100% moet vervangen. Zoo komen wij op het twee- 



