599 (3) 



het verscliijnen onzer pubJicalie deelde J. Schuit, Directeur der On- 

 derafdeeling üjokja aan de Cultuuraf'deeling te Pasoeroean mede, dat 

 de gomziekte door liem reeds herliaaldelijk in den Westmoesson 

 was aangetroffen, o.a. op de s.f. Barongan, waar in Februari 1915 

 de gomziekte een groot aantal slachtoffers maakte in de vlakte- 

 bibit- en ^e snittuinen van 2'21 B. en E.K. '2. 



Een paar maanden later werd op de s.f. Sroenie de ziekte ge- 

 vonden in een vlaktebibittuin van 100 P.O.J. in planten van onge- 

 veer 27.2 maand oud. 



Ook door ons werden in den Westmoesson herhaaldelijk zieke 

 planten aangetroffen in maalriettuinen. Steeds waren dit tuinen, 

 waarin in den voorafgaanden Oostmoesson reeds gomziekte was voor- 

 gekomen. Blijkbaar waren dit dus exemplaren, die al in den Oost- 

 moesson waren geïnfecteerd, maar nog niet afgestorven bij het in- 

 vallen der regens. Door de gunstige omstandigheden van watervoor- 

 ziening en geringere verdamping blijft de zieke plant leven, en be- 

 gint zelfs weer door te groeien. Ze blijven echter sterk achter bij 

 de gezonde buurplanten, worden overschaduwd en sterven, op een 

 hoogst enkele uitzondering na, na het intreden van den Oostmoesson. 

 De overlevende planten leveren geen bruikbaar plantmateriaal, zoo- 

 --dat verbreiding langs dezen weg volkomen is uitgesloten. 



De laat geïnfecteerde planten gedragen zich dus als serehplan- 

 ten, met dit verschil, dat in het gunstigste geval haar levensduur 

 toch nog korter is. 



De gomzieke maalrietplanten zijn in den Westmoesson onmid- 

 dellijk te herkennen aan het groote aantal over de lengte van het 

 blad loopende, karakteristieke witte strooken met of zonder roode 

 streepjes. In den regel vertoonen maar enkele dezer witte strepen 

 verdorringsverschijnselen. Pokkah-bong, al of niet uitwendig zicht- 

 baar, komt zeer veel voor. 



De platen I en II zijn fotografieën van gomziek maalriet in 

 den Westmoesson. De stok op plaat I is zeer kort gebleven, de leng- 

 te bedroeg op een leeftijd van zeven maanden circa 60 c.M.. De 

 hevige pokkah-bong heeft verderen lengtegroei blijkbaar onmogelijk 

 gemaakt. De oogen aan den stok zijn tot een' aanzienlijke lengte 

 uitgeloopen. 



De stokken op plaat II hebben pokkah-bong gehad, maar zijn er 

 weer doorheen gegroeid. De lengte dezer stokken was ook belangrijk 

 minder dan van de omgevende gezonde stokken. De oogen zijn uit- 

 geloopen, en beginnen af te sterven. In 1915 werd door de Cultuur- 



