()15 (19) 



Zou iiKMi voor oen oo<;'eiil)lik willen aannemen, dat de één-oogs- 

 uitlooi)er in de eerste periode na liet planten in verzwakten toe- 

 stand komt wegens onvoldoende wateropname door het ontbreken 

 van wortels, dan komt men onmiddellijk in liet gedrang «met de 

 twee-oogsiiitl()0})ers, waarvoor de omstandigheden even ongunstig zijn, 

 en die toch veel minder onderhevig zijn aan gomziekte-infectie. Ja, 

 even ongunstig is zelfs nog te zaeiit uitgedrukt, want daar men 

 genoodzaakt is de bibit van de t\vee-oogsnitlooi)er horizontaal uit 

 te leggen bij het planten, dus minder diep dan de éën-oogsuitlooper, 

 waarvan de bil)it nagenoeg geheel verticaal in den vooraf geïrri- 

 geerden grond wordt ingedrukt, is de eerste spoediger blootgesteld 

 aan watergebrek door het snelle uitdrogen van het grondlaagje aan 

 de oppervlakte, en daardoor aanvankelijk aan beslist ongunstiger 

 omstandigheden van watervoorziening dan de laatste. 



Er doet zich verder nog het merkwaardige verschijnsel voor, dat 

 in de eerste bibit vrij veel gomziekte kan voorkomen, terwijl onder 

 gelijke omstandigheden de derde bibit geheel vrij van ziekte blijft, 

 terwijl toch de laatste veel minder gemakkelijk aanslaat dan de 

 eerste. Het zou ons niet moeilijk vallen, deze voorbeelden nog met 

 meerdere aan te vullen. Maar deze mogen voldoende zijn om de 

 opvatting, dat één-oogsuitlooper zoo onderhevig is aan gomziekte- 

 infectie wegens de naoeilijke periode, in de eerste dagen na het 

 planten, onaannemelijk te maken. Trouwens, reeds veel vroeger was 

 opgemerkt, dat verschillende bibitsoorten van dezelfde rietvariëteit 

 in verschillende mate voor gomziekte gevoelig waren. Zoo leest men 

 in het Jaarverslag van het Proefstation voor de Java-Suikerindustrie, 

 Onderafdeeling Djocja van 1909 het volgende: 



„Een ander merkwaardig geval van zeefvatenziekte, of laten 

 wij nu maar liever zeggen sereh, werd gevonden op een onder- 

 neming, die eveneens, zooals gebruikelijk is, eigen vlaktebibittui- 

 nen had aangelegd. Deze waren twee in getal, en nu deed zich 

 in de hiermede geplante tuinen overal in meerdere of mindere 

 mate de ziekte voor. Doch alle met topstek van maalriet geplan- 

 te tuinen („generatie") waren er vrij van. Het hevigst waren de 

 tuinen aangetast, die van één der bedoelde bibittuinen afkom- 

 stig waren, zoodat het vermoeden voor de hand ligt, dat de ziek- 

 te in aanleg reeds in deze tuinen ontstaan is. 



En daar niet alle tuinen uit denzelfden plantriettuin even sterk 

 aangetast waren, blijkt ook de grond, waarin de stukken waren 

 uitgeplant, een invloed ten goede of ten kwade gehad te hebben. 



