617 (21) 



riaal van bibittuin Randoeng sneller wegrot, is natuurlijk een gevolg 

 van den geringeren leeftijd en den zeer snellen groei, die in dit 

 geval door de zeer groote nitl)reiding wordt aangegeven. Hoe dit 

 ecbter in verband kan staan met bet groote aantal gomzieke plan- 

 ten, is zonder meer niet duidelijk. 



Alvorens verder te gaan, is bet daarom noodig een oogenblik 

 stil te staan bij dit rottingsproces van de bil)it. 



Het resultaat van de rotting is, dat bet grondweefsel, d.i. bet 

 parencbym, verdwijnt, en de vaatbundels intact blijven, wat op 

 plaat III duidelijk te zien is. 



Deze opruiming van bet parencbym beeft plaats door boterzuur- 

 bacteriën, die de middenlarnel oplossen en de cellen isoleeren. 



De cel sterft af, en pectine en de naar buiten dilTundeerende 

 koolbydraten worden door de boterzuurfermenten ontleed tot bo- 

 terzuur, koolzuur en waterstof. Kortom, bet rottingsproces in de 

 bibits is niets anders dan bacteriosis •), en uit den aard der zaak 

 bet best te vergelijken met bet rotingsproces bij vlas, waarvoor 

 de microbiologie is bestudeerd door Beykiunck en Van Delden ^). 

 Door deze onderzoekers is aan dit proces de naam van pectose- 

 gisting gegeven. Wij bebben bij bet suikerriet dus pectosegisting, 

 gevolgd door de vergisting der koolhydraten. *) 



Deze boterzuurgisting verloopt alleen bij uitsluiting van de 

 lucbtzuurstof. 



Nog dient erop gewezen te woorden, dat meer-oogige bibits, die 

 na een korter of langer verblijf in den grond in de lengte worden 

 gespleten, tot aan den eersten knoop gebeel blijken te zijn weg- 

 gerot, terwijl de leden, die tusscben twee knoopen zijn ingesloten, 

 nog volkomen gaaf kunnen zijn. Meestal zijn ze dan op die plaatsen 

 óf voos, wat een gevolg is van indroging, of spekkig, wat bet zicbt- 

 bare gevolg is van de injectie der intercellulaire ruimten. Immers 

 een bibit is een langzaam afstervend plantendeel, en door den wand 

 van de afgestorven parencbymcellen dilTundeert bet celvocht naar 

 buiten. Dit wijst erop, dat de knoop een belemmering is voor de 

 voortzetting van bet rottingsproces. De oorzaak biervan is, dat bet 

 aantal parencbymcellen in de knoopen meer of minder sterk is 

 gereduceerd. In de oudere bibits komt in den knoop geen levend 



1) Gomziekte I, blz. 102 vlg.. 



2) M. W. Beyürinck en A. van Delden. On the bacteria, which aie active in flax-rotting. Konink- 

 lijke Akademie van Wetenschappen. Proceedings van 30 Jan. 190i. 



*) (Uit onderzoekingen van Ir. Von Wolzogen Kuhr aan de Cultuurafdeeling, welke nog niet zijn 

 aluesloten, is gebleken dat liet bibitrot in de meeste gevallen niet door boterzuurbacteriën wordt 

 veroorzaakt, en dat een zure gisting door azijn- of gluconzuur bacteriën veroorzaakt, daarbij een rol speelt. 



De Directeur der Cultuurafdeeling.) 



