(22) 618 



parenchym met pectinehoudende middenlamel meer voor, maar 

 alleen verhoute elementen van den parenchymatischen vorm, waar- 

 van de M^anddikte het lumen in doorsnede kan overtrellen. Een ver- 

 der doordringen der boterzuurfermenten langs dezen weg is dan 

 uitgesloten. In jongere bibits is de knoop nog tamelijk rijk aan dun- 

 wandig parenchym, zoodat hiermede het gemakkelijke passeeren der 

 boterzuurfermenten en het daardoor veroorzaakte snelle wegrotten 

 zonder meer duidelijk is. 



Hieruit volgt dus onmiddellijk, dat naarmate het plantmateriaal 

 zachter is, in casu minder verlioute elementen bevat en minder 

 knoopen, om een snellen voortgang der boterzuurfermenten hinder- 

 palen in den weg te leggen, het ook des te eerder geheel verteerd is. 



Beschouwen wij nu in het begin van dit hoofdstuk II onder 

 6" gegeven volgorde van gevoeligheid voor gomziekte der verschil- 

 lende bibitsoorten, dan ziet men, dat de gevoeligheid vermindert, 

 naarmate het plantmateriaal minder gemakkelijk wegrot. Vooral één- 

 oogsuitloopers rotten snel weg, omdat er aan beide zijden een in- 

 gang is en nergens een knoop, die als slagboom kan optreden, om 

 een gedeelte van de bibif langeren tijd voor wegrotting te vrijwaren. 

 Het wegrotten van toppen van vlaktebibittuinen, die als één-oogs- 

 uitloopers worden geplant, is dan ook vaak een kwestie van enkele 

 dagen, terwijl de topstek van maalriet, zelfs van cellulose-arme 

 soorten als 100 P.O.J., soms nog maanden na het planten in goed 

 geconser veerden toestand kan worden te voorschijn gebracht. 



Het komt zelfs vaak voor, dat de jonge toppen zoo zacht zijn. dat 

 ze ook, als drie-oogsbibit uitgeplant, in korten tijd wegrotten, zooals 

 dit b.v. het geval was met de in tuin Kadjanganlor van de s.f. Gem- 

 polkrep uitgeplante topbibit. Dergelijke gevallen behooren echter tot 

 de uitzonderingen, en in het algemeen zal de topbibit van vlaktebi- 

 bittuinen geen hoogere plaats innemen, dan hierboven is aangegeven. 



Trouwens, dat het planten van toppen van jong en snel ge- 

 groeid riet moeilijkheden geeft, is een oude ervaring. 



Reeds Krüger •) maakt hiervan melding. 



En nu kunnen wij terugkeeren tot de vraag, of dit samengaan 

 van gemakkelijk wegrottend plantmateriaal en gomziekte slechts 

 toeval is, of dat hier werkelijk een oorzakelijk verband bestaat. 



Wij zullen in het volgende trachten aan te toonen, dat er een 

 nauwe betrekking bestaat tusschen deze beide verschijnselen. 



1) Dr. W. Krüger. Das Zuckcrrohr und seine Kultur 1899, blz. 248. 



