621 (25) 



Hiermede is dus, naar onze meening, met groote waarschijnlijk- 

 lieid bewezen, dat een snel wegrotten van de bibit en wortelbescba- 

 diging door de giftige splitsingsproducten bij dit microbiologiscbe 

 proces de aanleideiide oorzaak zijn voor gomziekte-infectie. 



De nieuwe inzichten over gomziekte nu geven een bevredigende 

 verklaring van het feit, dat plantmateriaal uit jonge, geil gegroeide 

 bibittuinen in het algemeen sterk zal te lijden hebben van gom- 

 ziekte. Deze bibits toch bevatten weinig verhoute elementen en 

 veel parenchym, rotten dus gemakkelijk weg. Een beschouwing van 

 de lijst van bibitsoorten onder conclusie 6" blz. 18 doet zien, dat 

 men hier een voortdurende stijging van de hoeveelheid verhoute 

 elementen en een vermindering van het parenchym heeft. 



Ook de andere waarnemingen vinden een ongedwongen verkla- 

 ring in onze tegenwoordige voorstelling van het gomziekteprobleem. 

 Vraagt men zich af, waarom op lichte gronden in eenzelfde plant- 

 materiaal en onder gelijke omstandigheden meer gomziekte voorkomt 

 dan op zware gronden, dan doet ook de vooropstelling, dat de rotting 

 van de bibit de primaire oorzaak voor gomziekte-infectie is, de op- 

 lossing aan de hand. 



Op zware gronden n.1. rot de bibit veel langzamer weg dan op 

 lichte gronden. Dit klinkt paradoxaal, *) omdat men immers geneigd 

 is, te zeggen, dat op zware gronden de condities voor anaërobe 

 processen veel gunstiger zijn dan op lichte. 



Hoewel van ondergeschikt belang, moet er toch nog op gew^ezen 

 worden, dat de boterzuuffermenten niet streng anaëroob zijn, maar 

 zeer geringe hoeveelheden zuurstof zelfs prefereeren boven een 

 strenge anaërobie, m.a.w. zij zijn microaërophiel 'i). 



Van grootere beteekenis is, dat het snijvlak van de bibit een 

 voedingsbodem vormt voor aërobe bacteriën, vooral op lichte gron- 

 den, waar voldoende zuurstof aanwezig is. De hierbij tot ontwikke- 

 ling komende micro-organismen behooren in hoofdzaak tot de 

 Aërobactergroep (Bacterium coli, Bacterium lactis aërogenes). Een 

 denkbeeld van de aanwezige flora kan men krijgen door het aanzet- 

 ten van een gistingsproef met bibits in een hoog bekerglas, dat 

 tot den rand gevuld en afgesloten is met een horlogeglas. Strijkt 

 men na 24 uur een lus van de bovenstaande vloeistof af op mout- 

 agar, dan krijgt men bij kamertemperatuur (± 27°) vaak bijna 



*) (Deze paradoxe wordt verklaard door het feit, dat het hier besproken bibitrot het meest op 

 lichte, goed iieaëreerde gronden optreedt en dan in hoofdzaak door aërobe processen veroorzaakt 

 wordt; aangezien boterzure gisting hierbij slechts een ondergeschikte rol speelt, kunnen de desbe- 

 treffende beschouwingen niet als juist beschouwd worden. De Directeur der Cultuurafdeeling). 



1) M. W. BüiJERiNCK. On the relation of the obligatorous anaërobics to free oxygen. Koninklijke 

 Akademie van Wetenschappen. Proceedings van 24 Juni 1894. 



