(^6) 622 



reincLilturen van B. lactis aërogenes, bij 37" daarentegen dikwijls 

 reinculturen van één der vele colistammen. 



In de onmiddellijke omgeving van het snijvlak wordt de zuur- 

 stof snel verbruikt, welke door dil'fusie in den bodem zal moeten 

 worden aangevuld. Dit diirusieproces gaat blijkbaar langzaam ge- 

 noeg om na korten tijd voldoend zuurstofgebrek te laten ontstaan, 

 om de ontwikkeling der boterzuurfermenten mogelijk te maken. 

 Op zwaardere gronden openbaart zich deze anaërobie op het snij- 

 vlak van de bibit door blauwkleuring van het er tegenaan liggen- 

 de stukje grond, een bekend reductieproces. 



Is er sleclits een begin van indringen der boterzuurfermenten 

 in de middenlamel, dan gaat het proces snel voort. Dat trouwens bij 

 schijnbaar goede aëratie de bibit in boterzuurgisting overgaat, blijkt, 

 wanneer men een bibit in een schaal met een laagje niet al te grof 

 zand bedekt en flink begiet, maar^^zoo, dat het zand nog niet verza- 

 digd is. Na eenige dagen is er reeds een lucht van boterzuur merk- 

 baar bij in de lengte splijten, terwijl ten overvloede de aanwezigheid 

 van boterzuurfermenten in de bibit gemakkelijk microscopisch kan 

 worden vastgesteld. Maakt men niet te ver van het snijvlak een 

 coupe en kleurt met jood-j oodkaliumoplossing, dan ziet men de 

 blauwgekleurde groote staven tusschen de parenchymcellen zitten. 



Nu zal vanaf het tijdstip, dat de boterzuurfermenten in actie 

 komen, het proces op de lichte gronden sneller verloopen dan op 

 de zware. Immers, er moet op de lichtere gronden, vooral voor 

 een jongeren uitlooperaanplant, in de eerste periode veel meer irri- 

 gatiewater gebruikt worden, en men zal hier ook een snellere wa- 

 terverplaatsing in den bodem hebben. Het gevolg daarvan is, dat 

 het gevormde boterzuur uit de bibit wordt weggespoeld en in aan- 

 raking komt met de wortels. Dit uitspoelen wordt nog bevorderd 

 door de omstandigheid, dat de weeke bast gemakkelijk beschadigd 

 wordt bij het planten, of reeds gescheurd is bij het kappen. AVordt 

 het boterzuur telkens weggespoeld door irrigatiewater, zooals men 

 dit in het laboratorium doet door de decanteerproef of door het 

 zuur te binden aan calciumcarbonaat, dan is het duidelijk, dat het 

 rottingsproces op lichte gronden sneller gaat en ook de hoeveelheid 

 gevormd boterzuur in een bepaalde tijdsruimte grooter is dan op 

 zware gronden. 



Wordt op zware gronden dus veel water i) gegeven, dan rot 



1) Ken teveel aan water kunnen wij in dit verband buiten beschouwing latei>, omdat het ver- 

 zadigd ralien van den bodem, dus afsluiting van de luchtzuui-stof voor de wortels en reductiepro- 

 cessen, op zichzelf al een factor is voor wortelbeschadiging. 



