(32) 628 



liet algemeen de vlaktebibittuhieii veel later dan gewoonlijk waren 

 afgeplant. De daarop gevolgde overvloedige en lang aanhoudende 

 regens waren oorzaak, dat de hibittuincïn zeer sjiel groeiden. Dit 

 heeft dus twee nadeelen meegebracht: 



1° De bibit was nog jong o]) het tijdstip van aansnijden. 



2° En door dien geringen leeftijd, èn door den snellen groei 

 was de bibit zachter dan gewoonlijk. 



En hierin moet dan ook de reden gezocht worden van liet 

 snelle wegrotten der bibits en het hevig oi)tredeii van gomziekte 

 in den jongen aanplant van 1915. 



Hoofdstuk 3. 



EeNIGE proeven en AVAARNEMINGEX OVER HET PLANTEN 

 MET UITL(TOPERS. 



Wij hebben i'eeds de ervaring opgedaan, dat uitloopers zeer 

 gepraedisponeerd zijn voor gomziekte. Maar wij kunnen zelfs nog 

 verder gaan en peggen, dat de gornziekte in hoofdzaak een uitvloei- 

 sel van het planten met uitloopers is. Speciaal in die gevallen, waar 

 deze plantmethode op de spits gedreven wordt, waar dus met alle 

 beschikbare middelen getracht wordt, een zoo hoog mogelijk verme- 

 nigvuldigingscijfer te krijgen, — wat vrijwel uitsluitend neerkomt op 

 het opjagen van vlaktebibittuinen met zware bemesting en het plan- 

 ten der toppen als ëën-oogsuitloopers — loopt men kwade kansen. 

 Vaak wordt dan de aanplant zóó ziek op een leeftijd van l'/^ — 2^/2 

 maand, dat de reserves aan inboetmateriaal totaal onvoldoende zijn 

 om in de geleden \erliezen te voorzien, waardoor opbreken en over- 

 planten noodzakelijk wordt. 



In tuinen, beplant met topstek van maalriet is, voor zoover mij 

 bekend, de gomziekte nooit meer dan zeer sporadisch opgetreden, 

 zelfs niet in 213 P. O. J., welke, naar onze ervaring, de meest ge- 

 voelige is van alle, op meer of minder uitgebreide schaal aange- 

 plante rietsoorten. Wanneer dan ook na verloop van tijd de be- 

 schikking wordt verkregen over sereh-resistente rietsoorten, die met 

 vrucht 100 P. O. J. en 247 B. kunnen vervangen, en waarvan dus 

 voortdurend topstek van maalriet kan worden gejilant, zal naar onze 

 meening de gomziekte tot de curiosa gaan behooren. 



Intusschen, hoewel deze toestand ons niet onbereikbaar voor- 

 komt, behoort zij nog tot de vrome wenschen voor de toekomst. Wij 

 rnogen ons dan ook in dit verband niet tevredenstellen met dit 



