631 (35) 



Onze ervariii<j; is, dat bij liet water ^eveii van den iiitlooperaan- 

 plaiit met de/e omstandigheid in hei algemeen nog te weinig reke- 

 ning woi'dt gehonden. \'A' zijn mij tal van gevallen bekend, waarin 

 op gronden van Itet gemengde type aan den nitloo|)eraan[)lant, aan- 

 vankelijk om de drie, daarna om (h' vier dtigen een zwai"e ebo- 

 ran werd gegeven, terwijl deze zondvloed 1 '/^ niaand aaidiield. 

 Men verwonderde er zich dan over, dat de aa.n[ilant verschijnselen 

 van watergebrek ging vertoonen (geelgroene l)ladklenr, spitse blad- 

 stand), terwijl er tocdi liensch genoeg water was gegeven. Door 

 de groote hoeveelheid water is er een onvoldoende znnrstoftoevoer 

 naar de wortels, en er treedt recUictie in. En door znnrstolgebrek, 

 èn door de vermoedelijk gittig werkende gerednceerde stoffen, ster- 

 ven de wortels af, waardoor een toestand in het leven wordt geroe- 

 pen, dat de phmt over te weinig goed fnnctionneerende wortels be- 

 schikt' om in liaar waterbehoefte te voorzien. Zijn de gevolgen van 

 het te rnime gebrnik van irrigatiewater minder fnnest, dan kan er 

 nog een ander nadeel nit voortvloeien, n.I. dat de wortels zicli slechts 

 in liorizontale richting bewegen, omdat de ondergrond te nat is. 

 Volgt daaro[) een periode van gebrek aa,n irrigatiewater, dan znllen 

 deze planten spoediger de nadeelen daarvan ondervinden. 



Wij znllen de laatste zijn om te ontkennen, dat een nitlooper- 

 aanplant tot eenige dagen na het planten meer water noodig heeft 

 dan pas geplante topstek van maalriet. Het blijkt echter dat de 

 wortelontwikkeling zoo snel plaats heeft, dat rnim genomen na zes 

 dagen de uitlooperaanplant moet worden behandeld als een topstek- 

 aanplant van dezelfde grootte. 



Hoe lichter de gronden zijn, des te moeilijker is een goede wa- 

 terregulatie. 



Bij tuinen, met uitloopers be})lant, doet zich nog vaak een ver- 

 schijnsel voor, dat ook met het water geven in verband staat. Dik- 

 wijls ziet men n.1., dat de grond in de plantgeul met een steenrood 

 korstje bedekt is. Microscopisch onderzoek leert, dat deze roode kleur 

 wordt veroorzaakt door een micro-organisme, dat tot de groenwie- 

 ren behoort en Haematococcus pluvialis geheeten is. Dit organisme 

 kan alleen tot ontwikkeling komen bij groote vochtigheid. Volgt daar- 

 op een uitdroging, dan ontstaat het ruststadium, de z.g. aplanospoor, 

 welke een fraaie roode kleurstof bevat. 



Het wordt aangetrolïen zoowel op zware als op liclite gronden, 

 maar, merkwaardig genoeg, zag ik het nooit op kalkrijke gronden. 

 Dit kan wel een gevolg daarvan zijn, dat Haematococcus zich bij 



