(40) 636 



nieuw plantmateriaal, en suppleeren van mest. Het allerergste is ten 

 slotte nog, <lat de aanplant 1 '/.2 of 2 maanden te laat in den grond 

 komt. Van de groote schade, die door dit later planten ontstaat, 

 kan men zich een denkbeeld vormen door de beschouwing van de 

 proeven met planten op verschillende data, die vermeld zijn in 

 Hoofdstuk H. 



Nog een schadelijke factor, waarvan de omvang niet nauwkeu- 

 rig kan worden getaxeerd, is, dat door verloren gaan van uitlooper- 

 aanplant meer topstek van maalriet moet worden geplant dan voor 

 een afdoende bestrijding van de zeefvatenziekte wenschelijk is. 



Bij de bestrijding dient voor oogen gehouden te worden : Hoe 

 minder gemakkelijk de bibit in den grond wegrot, des te minder 

 gomziekte. Een van de eerste maatregelen om uit vlaktebibit plant- 

 materiaal te krijgen, dat slechts langzaam wegrot, is vroeg planten; 

 immers, hoe ouder het plantmateriaal, des te harder is het. De 

 klacht, dat het vroeg planten van vlaktebibittuinen afstuit op water- 

 gebrek in de tweede helft van den Oostmoesson, zal, naar het ons 

 wil voorkomen, slechts zeldzaam gegrond zijn. De vlaktebibittuinen 

 beslaan in de eerste plaats sleclits een zeer klein gedeelte van het 

 totaal beplante oppervlak eener onderneming, en hebben in het 

 eerste gedeelte van de groeiperiode ook nog weinig water noodig. 

 Vooral voor de laatrijpende soorten, zooals E.K.'2, die dus vroeg 

 moeten worden geplant, is zoo vroeg mogelijk planten van de vlak- 

 tebibittuinen een noodzakelijke eisch. 



Het is duidelijk, dat ook zware bemesting van de vlaktebibit- 

 tuinen veel kwaad doet, en mijn indruk is, dat de in het algemeen 

 gebruikelijke giften nog kunnen worden verminderd. Het is niet 

 overbodig er den nadruk op te leggen, dat dit ook geldt voor de 

 bergbil)ittuinen. Ik herinner mij althans nog proefveldresultaten van 

 vrij recenten datum te hebben gezien, waarbij werd nagegaan, bij 

 welke bemesting van bergbibittuinen een maximum aan rietop- 

 brengst werd verkregen. 



Zijn er aanwijzingen, dat ondanks de genoemde maatregelen de 

 planten toch -nog geil gegroeid zijn en de bibit dus zacht is en ge- 

 makkelijk wegrot, dan zal het lujodig zijn om de boveneinden van 

 de stokken als bibits (gewoonlijk van drie oogen) uit te planten, en 

 de rest als uitlooper. Het is bekend genoeg, dat men daarbij niet 

 meer dan twee bibits per stok moet nemen, omdat de oogen van 

 de derde bibit gewoonlijk al vrij sleclit kiemen. Of het noodig 

 is, één of twee bibits te nemen, en of het veiliger is twee-oogs- 



