637 (41) 



in plaats van één-oogsuitloopers te planten, omdat de eerste door de 

 aanwezigheid van twee knooi)en aan de bibit minder snel wegrot, 

 moet natuurlijk voor elk geval afzonderlijk beoordeeld worden. Zijn 

 de jongste leden van den stok zeer zaclit, dan zal bet overweging 

 venlienen, de eerste bibit beelemaal niet nit te i)lanten, maar een- 

 voudig weg te gooien. Het is al meermalen gebleken, dat dit heel 

 wat voordeeliger geweest zou zijn. Nooit plante men de tojipen der 

 vlaliehihittuinen uit als één-oogsuitloopers. 



Bij het w^ater geven aan den één-oogsuitlooperaanplant dient 

 rekening gehouden te worden met de resultaten, die onze proeven 

 met dit plantmateriaal lieljben opgeleverd. 



Het spreekt vanzelf, dat bij het aangeven van l)estrijdingsmid- 

 delen onze gedachtengang nog een andere richtini'- is uitgegaan, n.1. 

 het zoeken naar middelen om de bibit voor wegrotting te vrijwaren. 



Bouillie bordelaise komt hiervoor niet in aanmerking. Want 

 het volumineuze koperkalkprecipitaat, dat op het snijvlak is inge- 

 droogd, spoelt al te gemakkelijk af, en kan een snelle verrotting 

 van de bibit niet verhinderen. 



Van teer hadden wij aanvankelijk veel verwachting. Deze toch 

 geeft niet alleen een goede afsluiting van het snijvlak, maar dringt 

 ook nog over eenigen afstnnd in de bibit in. De daarmede geno- 

 men proeven waren echter zeer teleurstellend. De administrateur van 

 de s.f. Tangoenan was zoo goed voor ons een complex te willen 

 beplanten met op beide snijvlakken zorgvuldig geteerde bibit van 

 één-oogsuitloopers. Er trad hierin evenveel gomziekte op als in het 

 niet geteerde complex. En het bleek, dat de bibits even sterk waren 

 weggerot. Wij liel)ben later deze teerproef nog eens op een andere 

 wijze herhaald. Stukken van maalriet 100 P.O.J. werden op de snij- 

 vlakken zeer zorgvuldig geteerd. Toen den volgenden dag de teer was 

 ingediongen en het snijvlak droog w-as, werden ze in een hoog be- 

 kerglas tot den rand met water gevuld, gedaan. In een ander beker- 

 glas werden ongeteerde bibits gebracht. Het bleek, dat de gisting 

 in het bekerglas met geteerde bibits vrijwel even snel op gang 

 was als in dat met de niet geteerde, en bijna even krachtig ver- 

 liep. Dat is een voldoend bewijs, dat de conserveerende werking van 

 teer onder zulke omstandigheden uiterst gering is. En de toepas- 

 sing daarvan is dan ook mitteloos gebleken. 



Aan een goed conserveeringsmiddel zouden de volgende eischen 

 gesteld moet worden : 

 1° dat het de wegrotting van de bibit verhindert, 



