(4) 916 



De bastrinp; is (Uiii cii vrij taai; de bastvezels zijn ongekleurd. 



De groeiring verloopt horizontaal, doch is achter het oog 

 vaak zwak opgebogen, en puilt in oudere rossen duidelijk uit. Hij 

 is ongekleurd tot geelgroen, soms geelbruin in topbibit, en donker- 

 rood tot bruinrood in niaalriet; bij ])lantriet varieert hij van licht- 

 groen via geel tot goudbruin. 



De w o r t e 1 r i n g is cylindrisch tot omgekeerd conisch, voor- 

 al aan <len niet-oogkant, en puilt niet buiten het niveau van het 

 ros uit. Hij is bij topbibit wit tot lichtgeel gekleurd, Ijij staand riet 

 eerst donkerrood, later geelbrons, rood aangeloopen, en varieert bij 

 plantriet van wit, via rosé tot rood. 



De worteloogen staan in 3 tot 4 rijen, en de bovenste rij loopt 

 steeds in de holte achter het oog door. De 3 onderste rijen zijn 

 ongeveer even groot, de bovenste zijn klein. In jonge leden zijn zij 

 doorschijnend in witten hof, later violet in lichtrooden hof, en bij 

 volwassen riet violet in gelen liof. 



De o o g g 1 e u f is alleen in oudere, lange leden als een on- 

 diepe gleuf aanwezig. 



Bescitrijyixg VAX HET OOG. (Fig. 94 en 95). 



Goed ontwikkelde oogen zijn breed eirond, driehoekig toegespitst, 

 en hebben meestal een scheeven to}). Zij liggen in een duidelijke holte, 

 liggen tegen den stengel aangedrukt, terwijl later de top meestal 

 afstaat. Zij zijn meestal nogal vlak, hebben een apicalen kiemporus, 

 en zijn kromnervig. De nerven komen een eind beneden den top 

 reeds samen. De vleugel is smal, overal ongeveer even br^ed, en eerst 

 groen, later rood, ten slotte bruin gekleurd. Er komen in het plant- 

 riet vaak ronde kraaloogen voor. De oogen, (he den overgang vormen 

 van deze tot de normale oogen, zijn gesnaveld. 



Beharing aan de voorzijde. Het vleugeloppervlak draagt 

 in de eerste plaats de gewone, korte, bruine beharing (12), die zoo 

 mi en dan wordt overdekt door lange, aanliggende haren (13). 

 Meestal ecliter ontbreekt deze laatste, en vinden wij onder den top op 

 den vleugel ter w^eerszijden een aanliggende, langharige groep (11), 

 die den top niet bereikt. De vleugelrand is steeds duidelijk gewim- 

 perd (4), vooral basaal zéér lang; aan den top is de bewimpering 

 kort (15). De oogschub zelve is basaal begrensd door een overal 

 even breeden band van witte, gegolfde haren, die de groepen 1 en 2 

 onivïit. hl de niiiiite tusscheu de nerven komen vrijwel steeds kort- 

 liarige groepjes voor (()), afgewisseld met langharige groepen, die 



