(2) 1-126 



kruin terechtkomt, is grootendeels van plantaardigen oorsprong, en 

 liiervan is de cellulose, waaruit de wand van de plantencei is op- 

 gebouwd, het hoofdbestanddeel. Men behoeft slechts te denken aan 

 de groote hoeveelheden padistroo en droog rietblad, w^elke na een 

 oogst op padi- en rietveld liggen. Weliswaar gaat liiervan het groot- 

 ste gedeelte in vlammen op, doch niet alles verbrandt, en hetgeen 

 met ondergrondsche }>lantendeelen, als stengels en wortels, over- 

 blijft, wordt met den grond omgewerkt, en ondergaat een mikro- 

 Ijiologische ontbinding. Hierbij verdwijnt een deel van de organische 

 stof in gasvorm; de koolstof gaat hierbij over in koolzuur en rne- 

 tliaan, de waterstof in water. De stikstof verandert in ammoniak, 

 die aanvankelijk in den vorm van ammoniumverbindingen door den 

 bodem wordt vastgehouden. De zwavel uit de eiwitstoffen afkomstig, 

 ontwijkt als zwavelwaterstof of kan door oxydatie in zwavelzuur 

 omgezet worden en in den bodem als sulfaten achterblijven •). 



Het organische karakter van de afvalstoffen in den akkergrond 

 aaat dus onder invloed van liet mikrobenleven grootendeels verloren. 

 Dit proces heeft men de mineralisatie van de organische stof ge- 

 noemd. De opruiming van den organischen afval, waarbij een deel 

 gasvormig ontwijkt, heeft men met i\en naam van de biologische 

 zelfreiniging '^) van den bodem bestempeld. Hierbij wordt de bo- 

 dem ontdaan van de organische stoffen, die den zuurstoftoevoer en 

 dus de ademhaling der wortels belemmeren. 



Als rest van de afbraak van de organische stof blijft de humus 

 over, bestaande uit samengestelde, donkergekleurde koolstofrijke 

 verbindingen van typische kolloiednatuur, waaraan de grond veelal 

 zijne kleur ontleent. 



Op een soort van evenwicht tusschen rnikrobiologische oxyda- 

 ties en reducties berust de vorming van vruchtbaren humus. Treedt 

 de oxydatie te sterk op den voorgrond, dan kan de Immus ver- 

 dwijnen. Overheerscht de reductie, dan hoopt zich de organische 

 stof op, en de bodem verliest zijne vruchtbaarheid door veenvor- 

 ming. De schade, door de reductie veroorzaakt, is niet altijd door een 

 latere oxydatie te herstellen. -5) 



De omzetting van de organische stoffen is sneller, naarmate de 

 voorwaarden van het mikrobenleven optimaal zijn, n.1. temperatuur, 

 vochtigheid en aëratie. 



Men kan de werkzaamheid van de bodemmikroben ten opzichte 



1) G. VAN ITKRSON Ji'.. Over den kringloop der zwavel in de oiganische natuur. 



.laai'verslag Technologisch Gezelschap 190."), pg. 57. 

 2i M. \V. Bkukrinck, loc. cit. pg. X, 

 'A) M. W. Bkuerinck, loc, cit. pg. IX. 



