1139 (15) 



veel voor. Het gips, dat een nagenoeg nooit ontbrekend bestanddeel 

 van den grond vormt, wordt JiierhiJ in zwavelwaterstof omgezet. De 

 cellulosegisting is in sawalis kenbaar aan de vorming van het brand- 

 bare metliaangas, dat dikwijls rijkelijk uit de sawahmodder opbor- 

 relt. Naar alle waarscliijnlijklieid is deze gisting veelal gemengd 

 met de sulfaatreductie, daar naast veel ferro minder zwavelwaterstof 

 wordt aangetrolfen. Er komen echter sawaligronden voor, waarin 

 geen zwavelwaterstof is atin te toonen. Zij gelijken het meest op 

 de kunstmatig aangezette cellulosegistingen, waarbij geen vorming 

 van zwavelijzer plaats heeft, daar bij de toevoeging van voedingszou- 

 ten de sulfaten zijn vermeden ter uitsluiting van de sulfaatreductie. 

 Na omstreeks tien dagen treedt een sterke reductie der ferri verbin- 

 dingen tot ferro op. 



De bolerzure (jislhifi is lierkenbaar aan de karakteristieke lucht 

 van het boterzuur uit de koolhydraten, gevormd door de boterzuur- 

 bacteriën en de talrijke variëteiten hiervan, welke zeer algemeen 

 in den bodem voorkomen. Behalve boterzuur en koolzuur ontstaan 

 bij de boterzure gisting waterstof, mierenzuur, azijnzuur, melkzuur, 

 barnsteenzuur en eenige alkoholen. i) Cellulose wordt door boter- 

 zuurbacteriëu niet aangegrepen. 2) Door haar krachtig reductiever- 

 mogen vormen zij van alle reductieprocessen in denzelfden tijd de 

 grootste hoeveelheid ferro uit de ferriverbindingen van den bodem, 

 zooals straks nader zal blijken. 



In de suikerrietkultuur wordt de boterzure gisting daar aange- 

 trolfen, waar bibits of rajoengans op zwaren grond te diep geplant 

 worden, en waarbij te vaak of te overvloedig water gegeven wordt. 

 Door het rottingsproces van de in den grond staande stengeldeelen 

 gaat de suikerrijke inhoud onder de heerscliende anaërobie in bo- 

 terzure gisting over. Bij het afsterven der cellen diffundeeren de 

 suikerhoudende sappen ook naar buiten. De boterzure gisting zet 

 zich voort in den grond, die het rottende stengeldeel omgeeft, en 

 hierin treedt <le bodemreductie op met alle nadeelige gevolgen. De 

 boterzuurmikroben, die zich intnsschen enorm vermeerderd hebben, 

 leggen zich dicht om de wortelharen en wortels der jonge spruit. 

 Deze sterven af door de giftige w^erking van het boterzuur, waar- 

 door onvermijdelijk de geheele plant te gronde gaat. 



Zulk een geval van een boterzure gisting werd in Augustus 1913 

 aangetrolfen in een rajoengantuin in den aanplant van de s.f. Ban- 



1) Lafar. Handb. der Teclin, Mykologie, 1905—1908. Bd. U, pg. 122. 



2) Loc. cit. pg. 122 en 123. 



