1155 (31) 



steriel leidingwater een weinig water oj) het scliaaltje wordt gebracht 

 om het fijn wrijven van de hoeveeliieid grond te bevorderen. Men 

 giet nn de verwreven massa in het waterkolfje terug. Deze l)ewer- 

 king wordt luM /do lang voortgezet, totdat alle grond in hei koHje 

 is overgebracht en aan den vinger niets is l)lijven kleven. Na om- 

 scliudden verkrijgt men dan, evenals l)ij de lichte gromlen. een 

 jiomogene grondsns[)ensie. 



Geven na verloop van den ol)servatietijd l).v. de drie verdun- 

 ningen van 1 m.G. grond een protozoënkultuur en de volgende niet 

 meer, dan bevatte deze verdunning bij de infectie, met 1 m.G. grond 

 ingebracht, minstens één protozoon. Per gram bevat dus het on- 

 derzochte grondmonster 1000:1 d. i. 1000 protozoën. Met een tel- 

 proef, bestaande uit 30 kolfjes, bij een uiterste verdunning van 0,1 

 m.G., zijn dus 10000 i)rotozoën te tellen. Bij het onderzoek van vele 

 grondmonsters is echter gebleken, dat het aantal protozoën bene- 

 den dit cijfer blijft, en het getal van 10000 met de azotobactertel- 

 methode een uiterste aangeeft, dat een enkele maal voorkomt. Ook 

 moet erop gewezen worden, dat het resultaat van de telproef niet 

 een absolute telling is, maar een schatting, die des te nauwkeuriger 

 is, naarmate het aantal verdunningen tusschen 100 m.G. en 0,1 m.G. 

 suspensie grooter wordt genomen. 



Het wezenlijke van het telproefresultaat moet echter niet gezocht 

 worden in de nauwkeurigheid der schatting van het aantal proto- 

 zoën per gram grond, maar in de vergelijkhaarlieid van verscJiillende 

 f/rondsoorten onderlüig, indien de telproef voor alle cjronden steeds 

 op dezelfde wijze wordt uitgevoerd, en hiervoor is de drievoudige 

 serie, elk van tien verdunningen, practisch goed bruikbaar. Het resul- 

 taat van de telproef is dus het. aantal protozoën naar schatting in 

 één gram van den één of anderen grond bij zijn natuurlijken voch- 

 tigheidstoestand. 



De toevoeging van krijt aan de kultuurkolfjes dient om zuur- 

 vorming tegen te gaan, die eventueel door de mikroben uit het 

 manniet zou kunnen o[)treden. In plaats van manniet zouden ook 

 nog andere koolstofbronnen gebruikt kunnen worden, b.v. glucose. 

 Beijerinck 't) geeft echter aan, dat liet (giftige) boterzuur uit man- 

 niet veel langzamer en in mindere mate wordt gevormd dan uit 

 glucose, zoodat voor protozoën, die zeer gevoelig zijn gebleken voor 

 het boterzure gif, manniet voor de kuituren de voorkeur verdient. 



Rij het mikroskopisch onderzoek van de protozoënkulturen vallen 



1) M. W. BmJiCRiNCK. Uebei- oligoiiitrophile Mikroben. Cbl. f. Bakt. 2e Abt. Bd. 7, 1901, pg. 570. 



