(32) MoG 



de groote bodemprotozoën, waarvan de afmetingen 200 mikron lang 

 en 100 mikron dik en meer bedragen, lieel gemakkelijk op. Na voor- 

 af goed geschud te hebben, vangt men het onderzoek van een druppel 

 van de protozoënkultuur aan zonder dekglaasje en bij ongeveer 50- 

 Youdige vergrooting (achiomaat A en IIuvgkxs ocidair 2 van C. Zklss). 

 Bij deze vergrooting vallen de veelal tamehjk kleine bodemamoeben 

 niet gemakkelijk op. Om de aanwezigheid dezer mikroben vast te 

 stellen, in het geval zij de eenige protozoën zijn, wordt de vloeistof- 

 druppel met een dekglaasje bedekt, en met behoud van de r)0-voudige 

 vergrooting bij hooge instelling waargenomen; bij deze instelling ver- 

 schijnen de amoeben als sterk lichtbrekende, om'egelmatige klompjes, 

 terwijl ze bij lagere instelling donkerder van tint zijn dan het om- 

 gevende gezichtsveld. Ter controle neemt men bovendien waar bij 

 omstreeks 500-voudige vergrooting (achromaat F en Muvgens oculair 

 2 van C. Zeiss), waarbij de amoeben gemakkelijk aan de haar eigen 

 amoeboïde beweging zijn te identificeeren. 



Het moeilijkst is het waarnemen der kleinste i)rotozoën. die in 

 onderzochte grondmonsters vaak slechts ongeveer 8 — 10 mikron lang 

 en ca. 4 mikron dik zijn, en met de gro(jtte van sommige hatderiën, 

 b.v. van _de azotobacter, ') (5 — 7 mikron lang en ca. 4 mikron dik) 

 overeenkomen. Men onderzoekt deze kleine mikroben met een ho- 

 mogeen immersie-objectief (homogene immersie i/jo" van C. Zkiss). 

 Neemt men nu aan de mikroljen ciliën waar, dan heeft men met 

 protozoën te doen, daar van bacteriën de ciliën buiten het oplossend 

 vermogen van het mikroskoop liggen, en slechts met beludp van 

 kleurmethoden zijn zichtbaar te maken. 



Bij de verduiniingstelmethode komt vaak voor. dat slechts 2 van 

 de drie dergelijke verdunningen een protozoënkultuur geven. In dit 

 geval zeggen wij, dat het ])rotozoëngehalte per gram oiuieveer het 

 gevonden cijfer bedraagt. 



Het spreekt vanzelf dat het moeilijk is, het grondinonster steeds 

 liomogeen in het water te verdeelen. De verschillen van grondstruc- 

 tuur, zelfs in kleine hoeveelheden van den grond, zijn dikwijls zóó 

 groot, dat de homogeniteit van de suspensie meer of minder te 

 wenschen overlaat. Het onmiddellijke gevolg hiervan is, dat zich on- 

 regelmatigheden voordoen bij de telproef, b.v. dat de 3 gelijke ver- 

 dunningen van een kleinere lioeveelheid grond een protozoënkultuur 

 geven, en de voorgaande verdunningen met hoogere grondinfectie niet. 

 Het beste is, om in zulk een geval de proef te herhalen onder betere 



1) M.W. Beijerinck. Ueber oligonilrophile Mikroben. Cbl. f. Bakt. 2e Abt. Bd. 7, 1901, pg. 571. 



