(2) ir)ii4 



De eerste methode is reeds in liet midden der vorige eeuw ge- 

 bruikt en uitgewerkt, o.a. door Julius Sachs, zooals zoovele van 

 diens methoden, die nu nog altijd de basis vormen bij physiologisch 

 botanisch werk. Sachs ging op de volgende wijze te werk: Wanneer 

 men een blad, dat eenigen tijd in het donker geweest is, onderzoekt, 

 bevat het geen reservevoedsel meer. Stelt men het daarna eenigen 

 tijd aan het licht bloot, dan heeft assimilatie plaats, waarvan de 

 grootte bepaald kan worden door de drooggewichten van het blad 

 vóór en na assimilatie te vergelijken. Om nu met hetzelfde blad te 

 kunnen werken, sneed Sachs bij het begin van de proef een stuk 

 van een bepaalde oppervlakte uit het blad aan één zijde van de 

 hoofdnerf. Het blad bleef aan de plant, en na afloop van de proef 

 sneed hij een symmetrisch gelegen even groot stuk uit de overge- 

 bleven helft van het blad. Van beide bladstukken werd het droog- 

 gewicht bepaald; het verschil geeft een maat voor de assimilatie. 

 Later is deze methode zoodanig veranderd, dat een bepaald aan- 

 tal cirkelvormige schijfjes van 1 c.M2. oppervlak uitgesneden wer- 

 den. Dit wordt gedaan met een kleine ponsinrichtmg, geconstrueerd 

 door den Amerikaanschen physioloog Ganong. Dit instrument werd 

 ook voor de hier genomen proeven gebruikt. De methode berust er 

 dus op, dat symmetrisch van de hoofdnerf gelegen gelijke bladop- 

 pervlakken even zwaar zijn. Over de bruikbaarheid der methode 

 spreek ik later. 



Bij de tweede methode schat men de hoeveelheid assimilaat naar 

 de aanwezigheid van een gemakkelijk aan te toonen assimilatiepro- 

 duct, n.1. het zetmeel. Het is alweer Sachs, die deze methode uitge- 

 werkt heeft. Bladeren werden op verschillende tijden van den dag 

 geplukt, gedood in kokend water, van bladgroen ontdaan door uit- 

 trekken met alcohol, en dan in een jodiumoplossing gebracht. Hoe 

 meer zetmeel, hoe donkerder verkleuring. Door het schatten van de 

 kleur krijgt men een maat voor de zetmeelvorming. Nu is het sui- 

 kerriet weliswaar een plant, die suiker vormt als assimilatieproduct, 

 maar zetmeel treedt als reserve op. en dus is de methode ook wel 

 bruikbaar. 



Het bepalen van de hoeveelheid suiker zelf is niet goed uitvoer- 

 baar, zoolang geen gemakkelijke en zekere methode bestaat om de 

 zeer geringe hoeveelheden, waarom het hier gaat. te bepalen. 



Ten slotte, toen de hierboven beschreven wijzen van onderzoek 

 geen resultaten gaven, hebben wij nog een proef in het groot geno- 

 men, waarbij het drooggewicht van eenige geulen riet bepaald werd; 



