(4) 15'2G 



Zooals direct blijkt, is de uitkomst bijzonder pnregelmatig eii 

 geheel onverklaarbaar. 



Op 15 Mei bij volkomen heldere lucht was het resultaat van 3 

 uur assimileeren een achteruitgang in gewicht van 2 m.G.. 



Op 21 April werden 2 bladeren van één plant vergeleken. 

 No. 1 assimileerde van 7 — 5 39 m.G.. 

 No. 2 » » » » 4 m.G.. 



Er werd dus ijverig gezoclit naar een verklaring van dit ver- 

 schijnsel. Het drooggewicht van 40 cAP. blad bleek steeds ongeveer 

 250 m.G. te zijn; er was dus alle reden om nauwkeurig de verschil- 

 lende manipulaties van drogen en wegen na te gaan, daar de ge- 

 wichtstoename altijd vrij laag bleef. Hier werd echter geen bijzon- 

 dere bron van fouten gevonden. 



Na vrij veel vergeefsclie pogingen om dit verschijnsel te ver- 

 klaren, werd het gewicht van de twee bjadhelften bepaald, omdat 

 bij deze wijze van proefnemen uitgegaan wordt van het idee, dat 

 symmetrisch gelegen even groote bladstukken even zwaar zijn. Bij 

 de eerste waarnemingen, loopende over een gering aantal bladeren, 

 werden gelijke oppervlakten uitgeponst aan beide zijden van de 

 middenrib, en een gelijk aantal van deze partijtjes gewogen en ver- 

 geleken. Ik vergeleek dus nog niet de uitgeponste stukjes uit hetzelf- 

 de blad; het resultaat was, dat de gemiddelden geen groot verschil 

 opleverden. Toch vond ik het geraden in het vervolg altijd van 

 dezelfde bladhelft uit te gaan; bij een reeks proeven werd dus steeds 

 de bladhelft, die vastzat aan de bovenliggende slip van de blad- 

 scheede (overslag) eerst genomen. 



Ik vond toen als gemiddelde van 12 bladeren van 100 POJ 

 voor de assimilatie per blad (40 c.M'^.) van 8 — 10 uur 0,4 m.G.. 

 in 10 proeven voor 247 B 0,5 m.G.. 



Deze proeven werden genomen tusschen 5 Mei en 9 Juni 1914. 

 Uit de later te bespreken jodiumproeven was mij reeds bekend, dat 

 een blad na 2 uur assimileeren op zonnige dagen altijd duidelijk 

 zetmeel gevormd had; er moest dus in de weegmethode een reden 

 zijn, die verklaarde, dat er practisch geen assimilatie geconstateerd 

 kon worden. Daarom werden nu eens vergeleken de bij elkaar be- 

 hoorende bladhelften. Sachs heeft n.1. altijd de restrictie gemaakt, 

 dat de gebruikte bladstukjes zooveel mogelijk vrij van groote nerven 

 moeten zijn; deze voorwaarde is natuurlijk bij liet parallelnervige 

 suikerriet niet te vervullen. Bovendien is het rietblad asymmetrisch 

 gebouwd; de overslag (zie hierboven) is meestal smaller dan de 



