1533 (11) 



en gebruikte meer materiaal, vaak 250 schijfjes. Hij heeft geen last 

 van het gewichtsverschil van de beide bladhelften gehad, omdat hij 

 eenige bladeren gebruikte en dan vergeleek met eenige andere bla- 

 deren. Hij gebruikte dus beide helften. Hij constateert, dat een fout 

 van 2% te verwachten is; in zijne proef 10 met gezond i'iet vindt 

 hij tusschen O en 2 uur een gewichtsvermeerdering van 2 a 3 %, 

 dus een onbetrouwbaar resultaat. Denkelijk heeft het hier veel in- 

 vloed gehad, dat hij verschillende bladeren gebruikte. Op blz. 311 

 zegt IvAin^RLiNG, dat bij zwaar bewolkte lucht meer assimilaat weg- 

 gevoerd dan gevormd wordt; dit treedt weliswaar in zijne proeven 

 soms op, maar in andere, b.v. proef 2 en 4, blijft het verschijnsel 

 uit, terwijl deze twee proeven weer geen duidelijk onderscheid geven 

 tegenover proeven op volkomen heldere dagen. Ik geloof dan ook 

 niet, dat men op grond van deze proeven de kwestie kan oplossen, 

 of speciaal op bewolkte dagen de afvoer de nieuwvorming overtreft. 



Proeven met de jodiuiuniethode. 



Het suikerriet is een gewas, dat in tegenstelling met de echte 

 zetmeelvormers, niet speciaal zetmeel als assimilatieproduct vertoont; 

 in de eerste plaats worden suikers gevormd, en zetmeel treedt eerst 

 op nadat de plant eenigen tijd, b.v. een uur, geassimileerd heeft; 

 eerst na vorming van een bepaald quantum suiker vindt dus omzet- 

 ting in zetmeel plaats. De jodiummethode toont slechts zetmeel aan, 

 en men krijgt dus slechts een inzicht in de ophooping van tijdelijke 

 reservematerialen. 



Als regel voerde ik de proeven op de volgende wijze uit: Op een 

 bepaald tijdstip werden de bladeren van een rietplant afgesneden; 

 uit elk blad werd boven- en onderaan een stuk van ±: 5 c.M. lang 

 geknipt; deze stukken werden gemerkt met het nummer van het blad 

 volgens de steeds door mij gebruikte nomenclatuur ^), en met de 

 letters a en b om aan te geven, of het stuk boven of onder uit het 

 blad geknipt was. Op deze wijze kon tevens onderzocht worden of 

 de versclnllende bladeren in verband met ouderdom of geringere 

 hoeveelheid ontvangen licht verschillend reageerden. De twee stuk- 

 ken a en b vormden een controle op elkaar, terwijl tevens de mo- 

 gelijkheid bestond, dat b door het ontvangen van minder licht min- 

 der assimilaat vormde; a lag meestal juist in het volledig aan de 

 zon blootgestelde deel van het overhangende blad. 



De uitgeknipte stukken blad werden in kokend water gedood en 



1) Blad No. t is het hoogste blad, waarvan het bladgewricht nog zichtbaar is. 



