(34) 1982 



Beschrijving van de bladschijf. 



De bladeren zijn donkergroen, op bochten en aan de toppen 

 vaak paarsrood gekleurd, en ongeveer 6,5 c.M. breed. De jonge 

 zoowel als de oude bladeren staan steil, hebben geen overhangende 

 punt. De middennerf is aan de onderzijde donkergroen gekleurd. 

 De gewrichtsdriehoeken zijn eerst paarsrood, later roodbruin; zij 

 zijn duidelijk bewast aan de onderzijde en dragen daar naar buiten 

 toe korte, kroezige haartjes (58). De bovenzijde is kort, in strooken 

 behaard (51); deze beharing wordt naar den buitenrand toe over- 

 dekt door lange, witte Mdmpers, die den rand zelf bezetten. De 

 middennerf draagt basaal achter het tongetje korte haartjes (63). 



Bloei, 



De soort bloeide in de tuinen van het Proefstation tot dusverre 

 niet, en ook van elders staan ons geen gegevens daaromtrent ten 

 dienste. 



RIETSOORT KOESOEMO. 



Herkomst. 



Deze rietsoort werd volgens opgave van den heer C. E. Selleger 

 in 1899 door hem gewonnen op Tandjoengsarie uit een krui.sing 

 van Loethersriet als moeder en Djamprokriet als vader. De Loethers- 

 kenmerken zijn rijkelijk vertegenwoordigd, vooral in de haargroepen 

 der oogen, bladscheeden en onderzijde bladschijf. Wat de moeder- 

 soort betreft, verkeeren wij in het onzekere, daar wij tot heden 

 het Djamprokriet niet hebben kunnen verkrijgen. Volgens mededee- 

 ling zou het Djamprokriet synoniem zijn met het vroeger aange- 

 plante Keongriet, dat in onze collectie in de jaren 1912 tot 1917 

 echter nooit bloeide. In 1917 ontvingen wij onder den naam Djam- 

 prok echter een bundel riet, die geheel bleek te bestaan uit het 

 dikke, breedoogige inlandsche Agoengriet. Dit laatste riet gaf in 

 onze tuinen in 1916 één sleclit ontwikkelde, verdroogde pluim. De 

 waarschijnlijkheid is groot, dat de moeder van Koesoemoriet een 

 zwaar riet is geweest, en niet het nu nog in onze collectie ge- 

 kweekte Keong, dat steeds een kort en dun riet is. Keong is verder 

 vrij resistent, terwijl Agoeng berucht is om zijn wortelrot op slecht 

 draineerbare gronden en om zijne gevoeligheid voor sereh, waarin 

 ook het Koesoemo uitmunt. Het Agoengriet wordt dan ook alleen 

 heel mooi aangetroffen in bergterrein, vooral op een hoogte van 

 omstreeks 1000 meter. 



I 



