(34) 1990 



De goed ontwikkelde oogen zijn klein, bol, rond tot ovaal, zeer 

 breed gevleugeld en vrij hoog boven het bladlitteeken ingeplant. Zij 

 zijn eerst lichtgeel met rood, later groen me^ paars gekleurd. De 

 kiemporus ligt een eind beneden den top, vaak centraal, en de ner- 

 ven verloopen ongeveer radiair. De overliggende slip reikt ver over 

 de onderliggende heen en is niet vliezig. 



De vleugel is kraakbeenig, breed, al of niet grof gekarteld en 

 vaak van een stomp toegespitsten top voorzien. Hij is groen van 

 kleur, naar den top en op de kartels veelal rood aangeloopen. 



B e 11 a r i n g a a n d e v o o r z ij d e. De oogvleugel is steeds 

 aan de voorzijde bezet met een min of meer wollige, verspreide 

 beharing, die aan de bases het langst is, naar boven in lengte af- 

 neemt en overgaat in de gewone, korte, bruine haartjes, doch den 

 top geheel vrijlaat (Ü2); op de grens tusschen vleugel en schijf is 

 deze beharing steeds naar het midden van de schub gericht en 

 wordt dan vaak aanzienlijk langer, ter weerszijden een smallen 

 band vormend (13). Vaak blijft echter de beharing aan de voorzijde 

 geheel kort en bestaat dan uitsluitend uit de korte, bruine haartjes 

 (12). In vele gevallen is het basale deel van den vleugel ingenomen 

 door lange haren, die vaak, evenals bij Zwart Cheribon, radiaire 

 groepen vormen (3). Waar de nerven den kiemporus naderen, vin- 

 den wij soms sterk aangedrukte, vaak haakvormige haartjes (5). Op 

 de grens van vleugel en schijf vinden wij meestal, als voortzetting 

 van groep 1, een naar boven korter wordend haargroepje (16), dat 

 duidelijk in een gleuf gelegen is. Boven den kiemporus komen in 

 zeldzame gevallen 2 naar beneden gerichte kwastjes voor (7), die 

 samen een driehoekje vormen; in de meeste gevallen echter is deze 

 streek glanzend glad. De vleugelrand is sterk gewimperd (4), vooral 

 aan de bases en aan den binnenrand der kartelingen. De oogschub 

 zelve is glanzend glad, en wordt naar beneden begrensd door een 

 aaneengesloten, smallen ring van middelmatig lange, ietwat wollige 

 haartjes (1 + 2). Zeer sporadisch is er beharing tusschen de ner- 

 ven (6). 



Beharing aan de achterzijde. Het vleugèloppervlak 

 is hier, evenals aan den voorkant, bezet met de korte, wollige haar- 

 tjes, die basaal weer het langst zijn en naar boven toe overgaan in 

 korte, bruine haartjes. Soms zijn er basaal duidelijk afgescheiden 

 langharige groepen aanwezig (29); in andere gevallen is het geheele 

 oppervlak bezet met min of meer naar binnen gerichte, vrij lange 

 haren (14). 



