(30) 168 



den grond. Het meest wordt rekening gehouden met de Westmoesson- 

 padi, dus met de waterverlioudingen in den Westmoesson. Zoo zien 

 wij het gebeuren, dat eerste kwaliteit sawah's door haar te grooten 

 waterrijkdom vaak inferieur voor riet zijn. Een onderneming als 

 Kremboong (Afdeeling Sidoardjo) kan op de beste sawah's slechts de 

 laagst produceerende harde rietsoort 213 POJ planten, omdat betere 

 rietsoorten er verdrinken. De berekeningswijze der „ Regelen" zou 

 dus ten gevolge hebben, dat Kremboong voor liare laagst producee- 

 rende gronden de hoogste grondhuur zou hebben te betalen, en mu- 

 tatis mutandis is dit op vele plaatsen zoo. Ziet de wetgever hierin 

 misschien juist een voordeel, teneinde den rietplanter naar de gron- 

 den te drijven, die het minst padi produceeren? Maar hij heeft dat 

 zelf geheel onmogelijk gemaakt, omdat in elke desa hoogstens 'Va 

 van de gronden tegelijk met riet beplant mag worden, zoodat in de 

 meeste suikerstreken geenerlei verplaatsing der rietvelden in het 

 areaal mogelijk is. 



De maker der „Regelen" had zeer zeker kunnen vermoeden, dat 

 een klassificatie voor de padicultuur geen fraaien grondslag kan op- 

 leveren voor de bepaling der huurwaarde voor de rietcultuur, even- 

 min als een klassificatie van weidegronden een grondslag zou kun- 

 nen opleveren voor de bepaling der liuurwaarde voor graancultuur. 



Nu de fabrikanten hebben uitgerekend, tot welke huursommen 

 de ..Regelen" hen zouden brengen, kwamen telkens de wonderlijkste 

 verhoudingen te voorschijn: hoog betaalde gronden kregen vaak veel 

 lagere minima dan gronden, waarop weinig oogst werd gemaakt en 

 welker minima toch onbereikbaar hoog werden. 



De Inspecteur voor de Landelijke Inkomsten vestigde trouwens 

 reeds de aandacht op deze incongruentie tusschen padi en riet 

 in het Jaarverslag van den Topografischen Dienst in Ned.-Indië 1909, 

 pag. 133, met de volgende woorden: 



„Als hoofdbeginsel geldt bij de klasseering de productiviteit of 

 waarde uit een Inlandsch oogpunt, dus niet de productiviteit of de 

 waarde, die de grond, uit een Europeesch oogpunt beschouwd, heeft. 

 Ook voor sawah's, periodiek "met suikerriet of andere gewassen voor 

 de Europeesche markt beplant, wordt dit beginsel doorgevoerd". 



„Herhaalde keeren werd opgemerkt, dat de suikerfabrikanten 

 voor hunne cultures bij lange na niet beschikten over de vruchtbaarste 

 sawah's, die in de eerste groepen werden gerangschikt. Gewoonlijk 

 huurden zij sawah's, die de Inlander rangschikte in de 3de, 4de en 

 nog mindere groepen van het district". 



