(136) 274 



huurwetgeving bij de ambtenaren. Zoo vermeldt het Jaarverslag van 

 het Syndicaat over 1909 p. 30—32 het volgende: 



,,In het eind van het vorige en het begin van het verslagjaar on- 

 dervonden speciaal de Kedirische suikerondernemingen ernstige moei- 

 lijkheden bij de inhuur van gronden der inlandsche bevolking. 



Deze moeilijkheden hadden een tweeledig karakter. 



In de eerste plaats bestond bij enkele bestuursambtenaren naar 

 het schijnt een streven om hun invloed aan te wenden, opdat meer- 

 jarige contracten zoo werden ingericht, dat de inlandsche verhuur- 

 der de bevoegdheid verkreeg om den grond gedurende den tijd, dat 

 die tengevolge van den bij de suikercultuur in acht genomen wissel- 

 bouw niet voor den aanplant van suikerriet werd gebruikt, aan der- 

 den in huur af te staan. Nadat onderhands was gewezen op het strij- 

 dige eener zoodanige handeling met de grondhuurordonnantie, werd 

 in zooverre toegegeven, dat een nieuwe 'huur aan derden verboden 

 werd geacht; daarentegen werd een afstand door den verhuurder 

 van de hem door den oorspronkelijken huurder verleende bevoegd- 

 heid tot beplanting van den grond geoorloofd geacht. 



Hiertegen meende het Dagelijksch Bestuur te moeten reageeren 

 bij een rekest tot de Regeering, gedagteekend 15 Mei 1909 No. 719 

 en gepubliceerd in het Bijblad van het Archief 1909 pagina 537 e.v.. 



In hetzelfde rekest werd de tweede moeilijkheid ter sprake ge- 

 bracht, hierin bestaande, dat nieuwe, althans te voren niet of min- 

 der in toepassing gebrachte opvattingen der bestuursambtenaren de 

 door de suikercultuur zoozeer gewenschte en naar hare meening ook 

 in het belang der bevolking zijnde vorming van groote complexen 

 voor den rietaanplant voor den vervolge onmogelijk maakten. Deze 

 opvattingen vonden uiting bij de toepassing der bepaling, die toe- 

 staat aaneengesloten stukken sawahgrond, tot eenzelfde desa behoo- 

 rend, als een geheel te beschouwen. Te voren was deze bepaling 

 zoo toegepast, dat een sawahcomplex steeds als een geheel werd 

 beschouwd, ook indien dit door wegen, voetpaden of waterleidingen 

 was doorsneden. Het gevolg was, dat een zoodanig complex in zijn 

 geheel meerjarig kon worden ingehuurd, terwijl ieder jaar het een- 

 derde gedeelte van het geheele complex kon worden beplant. Zoo- 

 doende werden tuinen verkregen van behoorlijke oppervlakte. 



Volgens de bestreden opvatting was dit in strijd met de grond- 

 huurordonnantie. Door wegen, voetpaden en waterleidingen wordt 

 een saw^ahcomplex verdeeld in een onbepaald aantal stukken grond, 

 die ieder op zichzelf naar den zin der ordonnantie als geheel zouden 



