^09 (16i) 



mijn belager, en als ik er werk van mocht willen maken, zou liij advi- 

 seeren om eenvoudig alle betrelïende contracten niet te bekrachti- 

 gen, en dan hadden wij heelemaal geen stukje grond meer. Daar ston- 

 den wij, naast de geschonden wet, voortaan met een zwarte kool als 

 wetsovertreder geteekend en in de macht van het B.1).. 



Wij deden nog een zwakke poging, het gemoed van onze on- 

 trouwe verhuurders te vermurwen om op die wijze de verloren tui- 

 nen voor geld en goede woorden terug te krijgen; het was immers 

 nog vóór l October en er kon dus nog geen contract gesloten zijn. 

 Aan gemoed ontbrak het hun niet; zij hadden spijt over hun alVal, 

 zij hadden zich door enkele collega's laten overhalen, en vele e.vcu- 



ses meer, maar „zij hadden reeds geld ontvangen, en geld 



was contract, en zij waren eerlijke menschen". Inderdaad, zoo eer- 

 lijk is de Javaan, waar hij nog niet door al te moderne invloeden 

 is aangetast. 



Wij zonnen op herstel van onzen trots; wij hadden moeten buk- 

 ken voor den dwang der grondbezitters, nu zouden zij bukken voor 

 onze punctueele opvolging der wet. Wij sloten een 12-iarig contract 

 op de beide overgebleven tuinen en namen ons heilig voor, nu doof 

 voor alle smeekbeden te blijven en in volgende jaren geen dag, geen 

 uur vóór den vasten datum van 1 Oct. te betalen. Het contract was 

 immers vast voor 12 jaren gesloten, en de 12 maanden vooruitbeta- 

 ling der wet voor de volgende huurjaren, door usance reeds uit- 

 gedij<l tot 15 maanden, waren toch al een mooie termijn. 



Met mocht niet zijn. Al maanden te voren begon het veelmaals 

 herhaalde verzoek om voorschot, hetwelk mij niet te veel deerde, 

 omdat de tuinchef het geregeld opving. Slechts verbaasden wij ons, 

 dat die grondbezitters zoo enorm veel vrijen tijd bezaten, dat zij 

 zich de weelde konden veroorloven, dag na dag urenlang in rijen 

 voor den drempel van ons kantoor te zitten. Tot op een goeden dag 

 mijne vrouw verschrikt een boodschap zond, dat er zulk een groote 

 troep mannen op het erf voor ons woonhuis was gaan zitten, en of 

 ik dadelijk wou komen. Welaan, het waren slechts mijne vrienden, 

 de grondbezitters, die mij thans persoonlijk en particulier een be- 

 zoek wilden brengen en mij vriendelijk trachtten te verleiden, om 

 toch maar voor hun pleizier de wet een weinig te schenden. Na- 

 tuurlijk was ik standvastig als een rots, en ik meende reeds, het spel 

 thans gewonnen te hebben. Tot op een goeden keer de patih, ons 

 inderdaad flinke en bij de Regeering zeer goed aangeschreven poli- 

 tiehoofd, ons vroeg, waarom wij toch maar niet het onwettige voor- 



