311 (173) 



komt, nog geschenken te krijgen, die liij— nis allo gemakkelijk gewon- 

 nen geld— gegeven zijn verkwistenden aanl, nog gereedelijker zal 

 opmaken dan het voorschot. 



Waar dus wordt toegegeven, dat l)i) verbod van vooruitbetaling 

 zonder premie geen grond te krijgen zal zijn, en wie den Inlander 

 kent, behoeft zich van liet tegendeel geen illusie te maken, daar kan 

 dezerzijds niet worden begrepen, welk voordeel door dit verbod kan 

 worden' bereikt, en welke opvoedende kracht van het betalen van 

 premies kan uitgaan. 



Het premiestelsel, de noodwendige consequentie van het verbod 

 om voorschot te geven, dat— zooals hierboven is betoogd— beide par- 

 tijen benadeelt, den verhuurder in moreelen en economischen, den 

 huurder in materieelen zin, is hiermede, naar het voorkomt, ver- 

 oordeeld". 



Voor de i)remies in het algemeen valt dit ongetwijfeld volko- 

 men te onderschrijven. 



Maar onder de premies achten wij onze '2'' groep van p r o d u c- 

 tieve premies toch nog de minst slechte, omdat zij de maat- 

 schappelijke productiviteit zelfs voor 2 cultures tegelijk verhoogen, 

 door het beter aanpassen zoowel van den rijstbouw als van de riet- 

 teelt aan het moessonverloop. 



Of nog andere groepen van pi'emies bestaan, is ons niet bekend; 

 volgens de literatuur zou vroeger door premies dwang uitgeoefend 

 zijn. maar wij hebben zoo iets in deze 6 jaren nergens mogoii ont- 

 moeten. Als zooiets aan enkele regeeringsambtenaren bekend mocht 

 zijn, zou het hun plicht zijn, steeds zoo spoedig mogelijk door pu- 

 blicatie eiken verkeerden toestand uit te roeien, opdat niet de cul- 

 tuur als geheel zou lijden door onderstelde verkeerde handelingen 

 van enkelen. iMaar nooit zou daarin een reden gelegen kunnen zijn 

 om aan de suikerindustrie te verwijten, dat niet alle desabesturen uit 

 integere lieden bestaan. Eerstens niet, omdat in rietlooze streken 

 zeker niet minder knevelarij onder desagenooten onderling voorkomt 

 dan in suikerstreken. En tweedens niet, omdat door eiken tak van 

 staatsbemoeiing evenzeer geklaagd wordt over het gehalte van som- 

 mige desabesturen, als door de suikerindustrie, zoodat de laatste 

 al zeer moeilijk voor dat gehalte aansprakelijk zou kunnen worden 

 gesteld. De grondhuurder wordt evenzeer gecontrarieerd door desa- 

 hoofden, die hunne gogols aansporen om niet te verhuren, als dat hij 

 medewerking ondervindt door coulantie van desahoofden, die hunne 

 bemiddeling bij de gogols willen verleenen. De normale toestand is, 



