(190) 328 



beid prijs zal geven, opdat eindelijk een eind kome aan de vaagbe- 

 den en verdachtmakingen, waaronder de suikerindustrie reeds te lang 

 gebukt beeft gegaan. 



IX. De inconsequenties der Agrarische Inspectie en de 

 Vorsteulandsche Landhuuraangelegeiiheden. 



In de literatuur o.a. omstreeks 1911 kan men de juiste meening 

 lezen, dat de grondbezitter als buur minstens bet genot beboort te 

 ontvangen, dat bij derft door de verbuur. Dit is ecliter een waar- 

 beid, die niet alleen in de nieuwe ordonnantie is verkondigd, maar 

 die reeds door de oude grondhuurordonnanties in practijk is gebi'acbt. 

 Als tocb de grondbezitter minder genot ontving, zou bij slecbts bij 

 dwang verburen en bij vrijen wil immers de verburing weigeren; 

 terecbt waakten die oude ordonnanties derhalve tegen allen dwang 

 bij verhuur. Artikel 10 der nieuwe ordonnantie zegt eveneens: ,,Üe 

 bekrachtiging der grondhuur- overeenkomsten wordt geweigerd: . . 

 . . . .e. indien aan den met de bekrachtiging belasten ambtenaar 

 gebleken is, dat de verhuurder onder den invloed van dwang, bedrog 

 of dwaling in de verburing beeft toegestemd". Zelfs tegen dwang 

 door eigen spilzuclit beschermen de ordonnanties den grondbezitter 

 sinds lang, door den voorscjiottermijn op 15 maanden te limiteeren, 

 een termijn, die bij onderlinge verhuur in de inlandscbe wereld 

 vaak zeer veel grooter, ja onbeperkt is. Zoodra slecbts van den min- 

 sten zijdelingscben of rechtstreekscben dwang blijkt, hebben de 

 ambtenaren derhalve de bekrachtiging der buurakte te weigeren 

 en kan de verbuur niet tot stand komen. 



De gedachte om de huur, dat is de geldelijke vergoeding voor 

 de genotsderving tijdens den termijn van verhuur, te berekenen 

 uit de oogstderving, is op zicbzelve niet onjuist. De geldelijke ta- 

 xatie van de oogstderving behoort dan echter te gesebieden door 

 den eenige, die daartoe in staat is, dat is door den verburenden 

 grondbezitter zelf; deze stelt den vraagprijs uit den aard der zaak 

 in verband met zijne taxatie der genotsderving. Geldt dit reeds voor 

 Europeeschen landbouw met meer algemeen geldende marktprijzen 

 der producten, hoeveel meer moet het gelden voor den Javaanschen 

 kleinlandbouw, waar de geldelijke opbrengst van den oogst afhangt 

 niet van een wereldmarkt, docii van duizend factoren, die van desa 

 tot desa en van maand tot maand verscbillen. 



Een plan om door een min of meer algemeen geldende bere- 

 kening der oogstderving tot bepaling van grondhuurprijzen te ko-^ 



