(196) 334 



kele andere. Wij aeliteii het geenszins eenvoudig, de genietingen 

 van den inlandschen grondbezitter te taxeeren of een „passende 

 verhouding" vast te stellen tusschen twee van zijne genietingen. 

 Dat de Toelichter dit voor hem wil opknappen, is zijne zaak, maar 

 dit kan naar onze meening geenerlei gewiciit in de schaal leggen, 

 zoolang zijne taxatie in flagranten strijd blijkt met die der grond- 

 bezitters zei ven. 



In dien rijken aanvangszin worden de eerste en de tweede on- 

 juiste bewering dan aaneengelascht door een ondersteld oorzakelijk 

 verband : de hypothetische misstanden bij de grondhuur der Euro- 

 peesche mdustrie zouden „ook een der redenen, zoo niet de voor- 

 naamste reden" zijn, dat er vele gewesten zijn aan te wijzen, waar 

 de beide genietingen niet in passende verhouding tot elkaar zouden 

 staan. Een motiveering van dit oorzakelijk verband? Nergens te vin- 

 den. Van die ,,vele gewesten" wordt ook geen enkel genoemd. Hoe 

 de onderstelde misstanden op de verhouding der genietingen kun- 

 nen inwerken, mag de lezer raden. Het is wel een al te gemakkelijke 

 soort van „Toelichting", die bij dit ontwerp gegeven is. 



Delialve het genoemde, bevat de aanvangszin nog meer, namelijk 

 den tu.sschenzin betrelTende het voorschottenstelsél in het algemeen, 

 „hetwelk maar al te veel in zwang is bij overeenkomsten, waarbij 

 de Inlandsche voortbrengers en grondbezitters zich 

 tot de levering van eenig goed verbinden". Dit is het eenige, dat juist 

 is in dien volzin : inderdaad levert geen inlander iets zonder voor- 

 schot. Het vrouwtje, dat U geregeld eieren brengt, vraagt voorschot; 

 de grasleverancier voor Uwe koe vraagt voorschot; de waschman vraagt 

 voorschot; de timmerman, de metselaar, de karrevoerder, en nog 

 honderd andere voortbrengers meer, allen vragen voorschot; zouden 

 de landbouwers en grondbezitters dan een uitzondering maken ? De 

 Toelichter ziet dit in, en trekt dus de conclusie, dat er gewichtige 

 redenen moeten bestaan, indien men met behulp van de wet een uit- 

 zondering op het geheele Javaansche leven zou willen scheppen juist 

 voor den grondbezitter? Neen, die consequentie geldt voor een ge- 

 woon denkend mensch, doch niet voor den Toelichter; hij zwijgt 

 slechts, vergeet, en meent dan te hebben ,, toegelicht", waarom voor 

 de inhuur van gronden het voorschotstelsel zou kunnen worderi 

 afgeschaft. 



In den tweeden zin van de eerste alinea der Toelichting wordt 

 de stijging der grondhuren ,,in de laatste jaren" toegegeven, natuur- 

 lijk weer zonder dat cijfers en bronnen worden genoemd ; ook wordt 



