335 (197) 



niet vermeld, dat die „laatste jaren" altlians reeds de laatste 18 jaren 

 zijn, Maar de stijging grijpt niet allerwege plaats, zegt de Toelich- 

 ter, zonder mee te deelen, waar zij dan niet zou zijn opgetreden. En 

 „bovendien heeft de stijging geenszins algemeen gelijken tred kunnen 

 houden met de sterk vermeerderde verhoogiiig van de grondwaarde 

 ook onder de Iiilandsche bevolking zelve". Wederom een bewering 

 zonder een schaduw van bewijs; wij zouden gaarne kennis nemen van 

 de cijfers, die omtrent die „vermeerderde verhooging" (wat is dat?) 

 bekend zijn: zulke op voldoend groote schaal verzamelde en be- 

 trouwbare cijfers zouden dus moeten aantoonen, dat de liuurprijzen 

 tusschen inlanders onderling naar verhouding meer gestegen zouden 

 zijn dan de Europeesche grondhuurprijzen, en dat daardoor een min- 

 der juiste verhouding zou zijn ontstaan. Zoolang zulke cijfers niet 

 uit het ambtelijk duister te voorschijn zijn gebracht, kan de bewering 

 slechts als een holle phrase beschouwd worden. 



Deze eerste alinea van te zamen 13 regels is 

 a 1 1 e s. ^v a t a a n m o t i v e e r i n g voorde n i e u w e G r o n d- 

 h u u r o r d o n n a n t i e gegeven wordt. Men zou die beknopt- 

 heid aan de oorlogsprijzen van het papier kunnen wijten, maar de 

 officieele Toelichting heeft VIII + I'^9 bladzijden, met voldoend 

 wit, zoodat voor enkele regels werkelijke motiveering toch nog wel 

 plaats geweest zou zijn. 



In de tweede alinea wordt het gevolg vermeld van de oorzaken, 

 waarop de eerste alinea betrekking heeft; zij luidt: 



,,Het onvermijdelijk gevolg is geweest, dat de moeilijkheden, de 

 verwikkelingen en de wrijving^ welke met de grond verhuur gepaard 

 gaan, zijn toegenomen en dat met de grondhuurregeling in Staats- 

 blad 1900 No. 210 in afzienbaren tijd geen bevredigende toestand 

 kan worden verkregen". 



Vraag niet, waaruit blijkt dat er ,, moeilijkheden, verwikkelingen 

 en wrijving" zouden zijn; vraag nog minder, waaruit blijkt dat deze 

 zouden zijn ,, toegenomen", of waarom deze een ,, onvermijdelijk ge- 

 volg" van de eerste alinea zouden zijn geweest. Dit alles is beneden 

 de aandacht van den Toelichter. 



De derde alinea proclameert derhalve kort en bondig: ,, Ingrij- 

 pen van den wetgever werd mitsdien noodig geoordeeld", en in dien- 

 zelfden volzin gaat de Toelichter over tot een ander onderwerp, n.1. 

 hoe dit mogelijk zou zijn „zonder ernstig afbreuk te doen aan de 

 bedrijfszekerheid der landbouwnij verheid". Afbreuk mag dus wel 

 gedaan worden, maar geen ,, ernstige" afbreuk. En de volgende zin 



