('212) 350 



„Indien liet jaar 1919 er bijgerekend wordt en de padiprijs voor 

 dat jaar gelijkgesteld wordt aan dien van 1918, komt men op een 

 gemiddelden padiprijs van f 3,10 per pikol. 



„Houdt men verder rekening met de voor gemelde jaren ge- 

 middelde padiprijzen van de in nagenoeg dezelfde economische om- 

 standigheden verkeerende aangrenzende districten Ngemplak en Kota 

 Gede en neemt men als padiprijs aan het gemiddelde der padi- 

 prijzen in die drie districten, dan komt men resp. op een gemiddel- 

 den padiprijs van f 3,31 en f 3,'j8". En verder gaande, wordt dan 

 vervolgens in deze missive f 3,48 als prijs voor Prambanan aange- 

 nomen. Mogelijk denken deze ambtenaren aan het inlandsch devies 

 „boleh tawar". Maar den landhuurder, wiens land in het district 

 Prambanan ligt, is het wonderlijk te moede, dat de huurprijs voor 

 zijn grond zal berekend worden uit de netto-padi-opbrengst, verme- 

 nigvuldigd met padiprijzen uit onderstelde nog te verwachten oor- 

 logsjaren, en die bovendien niet in zijn district, doch in andere dis- 

 tricten heeten te gelden. Gelukkig heeft de Resident van Djocja in 

 zijn besluit No. 12184/14 van '25 Oct. 1918 den prijs weer w^at 

 teruggebracht en vastgesteld op f 3, — , dus op hetzelfde bedrag als 

 in liet aangrenzende district Prambanan van Soerakarta. 



Een pendant vinden wij slechts in de Gouvernementslanden, 

 waar de Toelichter der nieuwe grondhuurordonnantie in zijne Inleiding 

 pag. 3 twee jaren grondhuur door de fabrikanten aan den inlander 

 cadeau wil laten doen en dit meent te mogen motiveeren door voor 

 te stellen, de onder de vroegere regeling in die jaren plaats hebben- 

 de vooruitbetalingen van de kapitaalrekening op de exploitatiere- 

 kening over te schrijven, zoodat men het gebeurde pas merkt in de 

 2 laatste jaren van het langjarig contract. Met zulke begrippen zou 

 voor dezen Toelichter in zaken een bankroet niet lang op zich la- 

 ten wachten. 



Wat de geflatteerde proef snitbasis betreft, 

 merken wij op, dat deze in de Yorstenlanden inderdaad tot de 

 meest onwezenlijke conclusies voert. 



Voor den Westmoesson geldt hetzelfde als in de Gouver- 

 nementslanden ; zoo is de padiproductie in Djocja in den Westmoesson 

 heel wat .hooger dan zonder rietcultuur het geval zou zijn, omdat 

 24 % ^an den saw^ahgrond der residentie onder riet staat en dus in 

 den Westmoesson geen irrigatiewater krijgt, hetwelk aan de met padi 

 beplante sawah's rechtstreeks ten goede komt. In de eigenlijke riet- 

 streken der Yorstenlanden is zelfs 40% van den sawahgrond onder 



