(220) 358 



cultuur, toen tot in de tachtiger jaren de inlander gedwongen was, 

 zijn grond voor rietcultuur af te staan. 



Ten tweede be§tond die zekerheid min of meer tot in den hul- 

 digen tijd in twee der Suiker-Residenties, n.1. Djocja en Solo, door 

 middel van landhuurcontracten met den Inlandschen Vorst op langen 

 termijn. Door kostbare verbeteringen van den grond en veel kapi- 

 taalaanwending voor leidingen enz., mede in verband met plaatselijk 

 zeer goede gronden, een uitstekend moessonverloop en andere gun- 

 stige factoren, werden daar schitterende producties verkregen. 



Ten derde bestond die zekerheid op de weinige perceelgronden, 

 die de suikerindustrie bezit, terwijl de cultures van overblijvende 

 gewassen in de bergen op Java zelfs practisch geheel op erfpachts- 

 gronden en dergelijke gedreven worden. 



Ten vierde bestond die zekerheid bij de concurreerende suiker- 

 iiudustrieën in omringende landen, die niet op Iniurgronden werken. 



Het verlangen naar zekerheid van den grond werd tot uitdrukking 

 gebracht in het Programma van het S3'ndicaat van 9 December 1910 

 (Archief 1910 Bijblad p. 1114), waar onder punt 2 en 3 zelfs de 

 wensch werd uitgesproken, dat de bestaande wetgeving op het grond- 

 bezit ten gunste van het verkrijgen van grondbezit door niet-inlan- 

 ders mocht worden veranderd. Wij hebben nooit gemerkt van iets, 

 dat zweemde naar eenige poging tot uitvoering van zulke punten 

 van dit programma. Het geheele programma is trouwens zelden te 

 voorschijn gehaald, en het schijnt ons op vele punten verouderd te 

 zijn. 



Wanneer wij ons in de huidige toestanden op Java verdiepen, 

 komen wij tot de conclusie, dat de oude wensch der suikerindustrie 

 naar zekerheid van den grond niet voor vervulHng vatbaar is. In 

 de dichtbevolkte vlakke deelen van Java is naar onze meening voor 

 langjarige zekerheid van groote oppervlakken grond voor nietinwo- 

 ners dikwijls geen plaats. In dit reeds zoo lang bewoonde land is 

 het grondbezit zeer sterk versnipperd en in handen van een over- 

 talrijke, grootendeels nog op tropische wijze vegeteerende bevolking. 

 Die bevolking moet op den bouwgrond een veilig bestaan vinden, 

 zoodat de suikerindustrie geen verder strekkende zekerheid van hare 

 gronden kan verkrijgen dan met het belang en den volkomen vrij- 

 en wil dier bevolking strookt. 



W^enscht de bevolking hare gronden niet te verhuren, dan moet 

 de suikerindustrie verdwijnen. De bevolking wil echter zeer gaarne 

 verhuren aan een cultuur, die ter plaatse een enorm bedrag door 



