(250) 388 



55. De Regeering draagt een zware verantwoordelijklieid, indien zij 

 van een dezer industrieën de bestaansvoorwaarden ondermijnt. 

 Zij poge niet om de vaste kosten der suikerindustrie kunstmatig 

 op te drijven, en liaar daardoor schaakmat te zetten in den con- 

 currentiestrijd met liet Buitenland. 



56. De heffing, die de bestaanszekerlieid van een industrie het minst 

 bedreigt, is die, welke berekend wordt naar de gemaakte winst. 

 De winsten der suikerindustrie zijn uiterst wisselvallig, omdat 

 zij in hoofdzaak afhangen van den suikerprijs op de wereldmarkt, 

 die zich practisch geheel onttrekt aan rechtstreeksche invloeden 

 van de Java-suikerindustrie. Bovendien zijn deze winsten uiter- 

 mate ongelijk over de verschillende ondernemingen verdeeld. 

 (Hoofdstuk III). 



57. Pogingen om de inlandsche bevolking te doen deelen in de winsten 

 der suikerfabrieken, hebben tot nu toe nog geen onverdeeld 

 gunstige resultaten opgeleverd (Hoofdstidv X). Men dient in die 

 richting echter voort te gaan. 



58. Het eerst komt een winstuitkeering aan de grondbezitters in 

 aanmerking, evenredig aan het door hen verhuurde oppervlak. 



59. Het belang der bevolking brengt niet mee, aan den organisa- 

 tievorm der suikerproductie voorloopig iets te wijzigen. Ook in- 

 dien de maatschappelijke ontwikkeling eens sneller dan tot nu 

 toe in de richting van de socialiseering der productiemiddelen 

 mocht gaan verloopen, zou dit voor een exportindustrie, zooals 

 de Java-suikerindustrie is, hoogstens tot een verplaatsing van aan- 

 deelenbezit naar het Gouvernement kunnen voeren, niet echter 

 tot wijziging in den organisatievorm der productie. Zulk een 

 wijziging toch zou den kostj)iijs onmiddellijk boven den prijs 

 in andere suikerproduceerende landen opvoeren en daardoor de 

 exportindustrie dooden. 



60. Indien staatslandbouwbedrijven succes willen hebben, zullen zij 

 niet alleen de geheel van wisselende buitenlandsche marktprij- 

 zen afhankelijke en daardoor zoo riskante, voor export werkende 

 bedrijven tot doel moeten kiezen, omdat deze slechts bij geheel 

 commercieelen opzet kunnen concurreeren. Zij zullen hunne kracht 

 en zekerheid moeten zoeken in productie ook voor den binnen- 

 landschen afzet, waardoor zij tevens als leerschool en als voor- 

 beeld en stimulans voor de inlandsche productie kunnen dienen. 



Pasoeroean, 28 November 1918. 



