(28) 2272 



meestal nog gelijk aan 90 F; waar EK l in de proef opgenomen was, 

 bracht deze soort ook ongeveer evenveel op, maar met lager ren- 

 dement. Op deze slechtste stukken was 90 F meestal iets beter dan 

 247 B, en vrij zeker voordeeliger door hooger rendement. 



Op wat betere gronden verliest 90 F het bijna steeds tegen 

 247 B. 



Het blijkt dus, dat 90 F niet aangewezen is om 100 POJ te ver- 

 vangen; op dubieuze 247 B-gronden kan 90 F wat beter zijn dan 

 247 B door hooger rendement, maar meestal is ze slechter; op zeer 

 droge gronden is ze meestal beter dan 247 B. Het is evenwel geen 

 echte tegallansoort. 



In 1918 was het totaal aantal proeven 69. In 19 daarvan kwam 

 EK 28 voor, en deze verloor het 3 keer tegen 90 F. Deze proeven 

 waren aangelegd op Randoegoenting en Gending, beide op droge, 

 grofzandige gronden, én één öp Poendoeng op zandgrond met groo- 

 le waterbehoefte. Daar komt 90 F dus tot haar recht. Maar in 9 

 proeven op inferieure droge gronden op Randoegoenting kon 90 F 

 het toch slechts 1 maal winnen ; zoodra de grond dus iets beter is, 

 blijkt de superioriteit van EK 28 weer. 



In de 45 proeven tegenover 100 POJ sloeg 90 F een schitterend 

 figuur, zij verloor het (jecn enkelen keer. Deze merkwaardige uitslag, 

 die ertoe zou kunnen leiden 90 F gelijk aan EK 28 te stellen, eischt 

 eenig verder onderzoek van deze proeven. Wij vinden dan n.1. de 

 volgende grondsoorten opgegeven : 



lichte klei 



lichte poreuze grond 



opzuigende, capillaire aschgrond 



zware diluviale klei 



zeer doorlatende tarapan 



zeer doorlatende zandgrond 



zeer doorlatende^ zandgrond 



zware, scheurende klei 



zware, scheurende klei 



lichte, droge klei 



middelmatige grond, moeswaterbevloeiin^ 



lichte, vrij droge grond. 



zeer doorlatende zavelgrond 



vrij zware, uit lateriet ontstane klei. 



