gelegd, dan blijft dit langen tijd den grund bedekt houden, zoodat 

 de planten niet spoedig lijden van de droogte; zelfs ziet men 

 hen onder die omstandigheden ondanks gebrek aan regen nog 

 vaak een nieuwe poepoes maken. 



Evenmin als lamtoro heeft Clitoria van insectenplagen te 

 lijden. Het loof en de peulen worden niet gegeten door mensch 

 of dier, wat voor den planter als een voordeel kan worden 

 beschouwd. 



Tephrosia soorten: Van het geslacht Tephrosia hebben wij 

 drie soorten aangeplant, nl. Tephrosia candida, T. Hookeriana 

 var. amoena, en T. vogelii. 



Een groot voordeel van de Tephrosia-soorten is, dat ze met 

 veel minder goeden grond tevi-eden zijn dan lamtoro of Clitoria. 



Tephrosia Hookeriana var. amoenia (vroeger genoemd T. 

 purpurea (fig 3) is reeds 7 jaien in den Cultuurtuin aangeplant 

 en blijft in veel opzichten als groenebemester goed voldoen. Zij 

 vormt vrij veel blad en kan 2 of 3 malen, met tusschenpoozen van 5 

 maanden gesneden worden voordat zij afsterft. Het zaad kan 

 op rijen of breed werpig uitgestrooid worden. Wordt het eerste 

 gedaan, dan is de beste afstand bij II/2 ^'öet. Voor breedwerpig 

 uitzaaien heeft men ongeveer 25 kilo zaad per bouw noodig. 

 Tephrosia Hookeriana geeft overvloedig zaad, dat zeer lang zijn 

 kiemkracht behoudt; zaad van II/2 jaar oud bleek nog 80% 

 kiemkracht te hebben. Een nadeel is echter, dat de jonge kiem- 

 plantjes zeer gevoelig zijn voor aanhoudende regens. Meermalen 

 komt het dan ook voor, dat bij eenige regendagen een pas ont- 

 kiemde aanplant gedeeltelijk wegvalt. Zijn de plantjes echter 

 €en voet hoog, dan kunnen zij vrij veel vocht verdragen. Ook 

 v^erd nog opgemerkt dat zaad, 2 — 3 maanden goed bewaard, 

 sneller kiemde dan versch geoogst zaad. Na eenige dagen begint 

 het zaad te kiemen en na ongeveer 3 maanden is de bodem 

 bedekt; vóór dien tijd moet er een of twee maal gewied v/orden. 

 Tephrosia Hookeriana groeit van 600 tot 2000 voet boven zee 

 zeer goed en kan eenige schaduw verdragen. In driejarige 

 Heveatuinen waren de planten weinig minder krachtig dan die 

 welke in de volle zon stonden. Zoolang de plant jong is, behoeft 

 men niet bevreesd te zijn voor djamoer oepas, worden de stengels 

 houterig, dan komt deze ziekte wel eens voor. Snijdt men tel- 



