- 11 - 



tLisschentijd moet de taiu 2 — 8 maal van onkruid gezuiverd 

 worden. In den drogen tijd groeit zij beter dan in den regenmoe's- 

 son, zij is niet Isieskeui'ig wat grond betreft, hoewel zij voor voor- 

 gaande diepe grondbewdrking dankbaar is. Hun korte leven en 

 de omstandigheid, dat zij zich niet laten snijden, maakt hen 

 minder geschikt om g^^plant te worden in jonge Hevea-, koffie-, 

 cacao- of klappertuinen. 



Gr otalar la- soorten: Van zeven soorten werden proefaanplan- 

 tingen aangelegd. 



Van de totnogtoe in den Cultunrtnm gekweekte Crotalaria- 

 süorten, voldoet het best de striata, terwijl voor terrassenbeplanting 

 om afspoel ing tegen* te gaan, alata en ferruginea wel aan te 

 bevelen zijn. Het groote nadeel van de Crotalaria-soorten is m 

 het Buitenzorgsche, dat zij zeer veel vijanden hebben, dikwijls 

 worden pas ontkiemde plantjes geheel vernieti-^d door rupsen en 

 andere insecten. Rupsen van Argina cribaria (hileud tjaroeloek S.). 

 vreten de jonge peulen aan, w^aardoor het winnen van zaad zeer 

 bemoeilijkt wordt', terwijl de rupsen van Beiopeia pulchella en 

 andere vlindersoorten de bladeren af vreten. Jonge planten hebben 

 vaak zeer van aardvlooien te lijden De drie bovengenoemde soorten 

 hebben daar wel het minst last van. Bestrijding door weg- 

 zoeken en bespuiten mocht slechts weinig baten : bij groote 

 aanplantingen zal zulk een bestrijding trouwens zeer moeilijk zijn 

 uit te voeren. 



Cr otalar ia incana heeft een struikachtigen groei, wordt on- 

 geveer 1 — II/2M. hoog, vertakt zich goed en vormt vrij veel 

 loof, dat echter spoedig aangevreten wordt door allerlei insecten. 

 Dit maakt, dat zij in den Cultuurruin niet meer als groenbemester 

 wordt gebruikt. Het zaad wordt op rijen van 1 — l^/o voet uit 

 gelegd. Na drie maanden is de aanplant gesloten, zij laat zich 

 slechts eemaal snijden, na ruim een jaar sterft zij. Daar de 

 peulen niet veel te lijden hebben van de rupsenplaag, kan vrij 

 veel zaad gewonnen worden. 



Crotalaria lahurnifolia en C. striata. Deze komen veel met 

 elkaar overeen. Beide groeien heesterachtig, bereiken ongeveer een 

 hoogte van II/2 a 2 meter, vertakken zich goed en leveren veel 

 blad. Het nadeel van G. lahurnifolia is, dat zij van onderen 

 spoedig kaal wordt, niet goed tegen afsnijden kan en zeer veel 

 te lijden heeft van rupsen en aardvlooien. G. s^?-m^a daarentegen 



