- 2 - 



ook zij niet gespaard bleef voor de aanvallen dezer twee vijanden. 

 Dit was de „bocare anauco". Van deze soort was een rij van 

 6 boomen aangelegd op een onderlingen afstand van ongeveer 

 20 voet. 



In April 1915 hadden deze boomen, die toen 2 jaar 6 maan- 

 den oud waren, hoogten bereikt, die varieerden van ongeveer 

 6 tot ongeveer 8 Meter. De grootste van onze boomen is te zien 

 op fig. 1. 



Zeer karakteristiek zijn voor deze soort de zeer groote bladeren 

 die min of meer ruitvorming zijn; een goed uitgegroeid eindblad 

 is ongeveer 25 cM. breed en 20 a 24 cM lang; vermoedelijk zullen 

 bij oudere boomen de bladeien wel kleiner worden. De schors 

 van den stam is ruw, met overlangsche strepen, en is voorzien 

 van verspreid staande en niet zeer talrijke doorns, welke bestaan 

 uit een breed en sterk ontwikkeld basaal gedeelte, waarop een 

 korte, scherpe punt is gezeten. De zijtakken worden allengs 

 minder gedoomd en bij onze boomen zijn de laatste vertakkingen 

 reeds geheel doornloos. Ook bladstelen en bladnerven zijn doornloos. 



Het feit, dat de zijtakken doornloos zijn, doet de mogelijkheid 

 veronderstellen, dat uit stekken boomen met doornloozen stam 

 te kweeken zullen zijn; doch met zekerheid is dit niet te voor- 

 spellen. 



Het gedoomd zijn van den stam doet trouwens aan de 

 bruikbaarheid van de nieuwe dadap als schaduwboom weinig af. 

 Bij de plantei's op Java, die nu eenmaal gewend zijn aan de 

 doornlooze „dadap serep", bestaat veelal het denkbeeld, dat een 

 gedoomde boom onbruikbaar is als schaduwboom of althans groote 

 bezwaren oplevert. Dit is echter volkomen onjuist; zoowel in 

 Venezuela als op Trinidad en de overige Antillen en in Suriname 

 zijn gedoomde dadap-soorten als schaduwboomen algemeen in 

 gebruik, en zelfs bij het opsnoeien, wat bij de Surinaamsche „Kof- 

 fiemama" {Erythrina glauca) geregeld moet plaats vinden, leveren 

 de doorns geen groot bezwaar op. 



Vlak naast de „bocare anauca" staat in den Cultuurtuin de 

 andere Venezuelaan, de „bocare peonio" (vermoedelijk Erythrina 

 velutina), daarnaast de gewone „dadap serep" en nog eenige 

 andere dadap-soorten. 



Hoezeer deze in groei zijn achtergebleven bij de „bocare 

 .anauco" komt op de foto's duidelijk uit (zie fig. 1 en fig. 2). 



