- 8 - 



digste, doch vereischt eenige oefening. Ze Komt in het kort op 

 het volgende neer.: 



Nadat de kroon verwijderd is, snijdt men den onderstam op 

 een zekere hoogte plat af en klieft vervolgens het vlak tot 

 hoogstens 2 centimeters in tweeën, er voor zorgende, dat door 

 het klieven de onderstam niet doorscheurt (tig. lV-2),. De ent 

 wordt daarna aan haar beneden deel wigvormig toegesneden door 

 aan weerszijden een stukje bast met juist zooveel hout weg te 

 snijden, dat het merg niet bloot komt te liggen, (fig. IV-1). 



Met behulp van den achterkant van het mes, waarmede 

 men de kloof in den onderstam een weinig opent, wordt de ent 

 gezet, en wel zóó, dat haar cambium tegen dat van den onder- 

 stam aan komt te liggen ; zoo mogelijk aan beide kanten, anders 

 aan één kant. (wanneer n.1 de ent niet precies even dik is als 

 den onderstam, (fig. IV- 3). 



Met een eind raffiabast wordt vervolgens de griffel in de 

 spleet vastgebonden. Hoe vlakker de sneden van ent en onder- 

 stam zijn, des te betere aaneensluiting en vergroeiing men krijgt. 



Reeds vroeger is de spleetgriffeling door sommige proefne- 

 mers op de cacao-plant beproefd, doch in de meeste gevallen met 

 \veinig resultaat. Bij de proeven in den Cultuurtuin deden als 

 onderstammen dienst, ruim éénjarige, uit zaad gekweekte Wi- 

 dodaren-criollo, planten van ongeveer een vinger dikte. De griffels 

 werden gesneden uit waterloten en wel ter hoogte van het 

 houtige en weeke gedeelte van de loot. Meestal is het aantal 

 oogen op iedere griffel 2 a 3, bij een lengte van ongeveer 6 a 7 

 centimeters. 



Na het snijden van ent en onderstam mag niet getalmd 

 worden met het zetten van de ent. Hierdoor zou men de kans 

 loopen, dat door het uitvloeiende sap, de griffels reeds bij het 

 toebinden uit de spleet zouden wippen. 



De proeven toonden aan, dat het gebruik van entwas niet 

 is aan te bevelen bij deze methode. Hoogstwaarschijnlijk moet 

 dit toegeschreven worden aan het „verdrinken" der enten, door 

 de ophooping van sappen in de spleetholte van den onderstam. 

 Ook bleek- dat de enten in den vollen zon, hoewel van entbuisjes 

 gebruik gemaakt werd, een minder aantal slagers opleverde, dan 

 bij enting onder een lichte atap bedekking. Men ente dus bij 

 voorkeur onder afdak. 



