HET OCULEEREN VAN HEVEA 



De verschillende methoden van vegetatieve vermenigvuldiging. 



De eerste oculeer- en entproeven werden in 1910 en 1913 

 in den Cnltuurtuin- genomen. 



De omstandigheid, dat niet over een voldoend aantal onder- 

 stammen beschikt kon worden, was oorzaak, dat tijdelijk de 

 proefnemingen gestaakt moesten worden. Een groot aantal der 

 enten slaagden bij deze eerste proeven niet, welke mislukking 

 hoofdzakelijk te wijten was aan het feit, dat nog niet bekend 

 was, op welken leeftijd ent en onderstam geschikt zijn om verent 

 te worden. 



Ook leverde de melksapuitvloeiing bij het aansnijden van 

 onderstam en ent veel moeiUjkheid op. 



Van de vele manieren van vegetatieve vermeerdering, zooals 

 stekken, afleggen, marcotteeren, enten en oculeeren, komt bij 

 hevea vooral laatstgenoemde in aanmerking. 



Bij één- of tweejarige heveaplanten lukt ook het marcot- 

 teeren goed. mits in den westmoesson toegepast, bij oudere 

 boomen heeft deze methode echter weinig succes. Het inkorten 

 van takken op oude heveaboomen met het doel hierop uitloopers 

 te doen ontstaan, geeft tot resultaat, dat na 6 a 8 maanden zich 

 een paar uitloopers ontwikkelen, die echter moeilijk te tjankokken 

 zijn. De wortelvorming gaat langzaam en een groot deel der 

 gemaakte tjankokkans mislukken. Een bezwaar van tjankokken 

 is nog, dat nooit een groot aantal marcotten van één boom 

 gemaakt kan worden zonder dat dit een nadeeligen invloed op 

 den boom uitoefent 



Ook afleggen en stekken is voor de practijk van geen be- 

 lang: men krijgt weleens enkele bewortelde stekken doch na 

 eenigen tijd gaan zij meestal dood. 



Een nadeel van het spleetgriffélen, aanplakken en copulee- 

 ren is, dat men van een tak een grooter deel als ent noodig 

 heeft dan bij oculeeren het geval is, terwijl de kans van uit- 

 droging ook veel grooter is. 



In den Cultuurtuin hebben wij met deze entmethode's trou- 

 wens zeer weinig succes gehad. Het entrijs dat gebruikt werd 



