- 90 - 



en evenals bij andere „Këdji béling-soorten" vond Boorsma inde 

 bladeren een hoog kaliamgehalte en slechts sporen natrium, wat 

 de diuretische werking ervan kan verklaren. (Plantenstoffen 

 IV bl. 23). 



Het blad wordt voor verschillende doeleinden door de 

 inlandsche bevolking gebruikt. 



Een groepje plantjes vindt men in den „Kebon-obat" van 

 den Cultuurtuin. 

 Heyne, deel IV blz. 172. • ' 



K. O. I. 569. Ilernaiiflia pellala Meissn. 



Mal.: Mata ikan ; Soend. : Binonglaoet, Kampak, Kampis; 

 Jav. : Bëngkak, Brëndala, Këmirèn. 



Tot 20 Meter hooge en 60 cM dikke boom, voorkomend in 

 alle tropische landen langs de stranden, hier verspreid groeiend, 

 •doch nogal algemeen. 



Het hout is niets waard; het hart van den stam, dicht bij 

 ■den wortel, wordt echter hard en min of meer zwart en dit zou 

 bij de Javanen, met rozenwater gewreven en onder toevoeging 

 van half zooveel gambir en een weinig muskaatnoot worden 

 gebruikt tegen bloedspuwing. Uit de vruchten worden op sommige 

 afgelegen plaatsen lampolie en een soort kaarsen gemaakt. 



Een paar boomen van meer dan 25 jarigen leeftijd staan in 

 ■den „Kebon-obat" van den Cultuurtuin. 

 Heyne. deel II bil. 177. 



Hevea tirasilieii^is Mueil. Arg. 



Volksnamen : Para-rubber, Mal. : Balam pèrak (Palemb. :) 

 De Hevea-cultuur is in de laatste 10 jaren van zeer groot 

 belang geworden Voor Nederlandsch- Indië. De cultuur wordt 

 gedreven op Java en in de Buitenbezittingen voornamelijk op 

 "Sumatra's Oostkust en de Lampongsche. In de residenties Palembang, 

 'Tapanoeli en Djambi wordt ook door de inlandsche bevolking 

 veel Hevea aangeplant. 



Over de cultuur van de Hevea is reeds veel geschreven; 

 dit onderwerp moge hier onbesproken blijven. Hier zij nog even 

 melding gemaakt van de Hevea als olieleverende plant. De zaad. 

 'kernen bestaan voor ongeveer 45 % uit een lichtgele olie, die 



