- 103 - 



K.0. III. 89S. Lil^ea ««ehifera Bl. 



Mal.: Malei (Banka), Malih (W. Born); Söend.: Hoeroe tang- 

 kalak, Tangkalak; Jav.: Woeroe lilin. 



Op Java inheemsch en in de meeste dessa's in de Preanger 

 Regentschappen uit zaad gekweekt om de vruchten. Volgens 

 Gkeshoff worden de jonge bladeren gaarne door het vee gegeten; 

 medicinaal vinden zij toepassing, gewreven met adas poelasari, 

 als smeersel om de melkafscheiding bij zoogende vrouwen te 

 bevorderen. 



Het zaad bevat 49 y^ hard, zoet, zwak aromatisch, naar 

 •foelie riekend, bij 36° C. smeltend vet. (Buli. Kol. Mus. No. 42' 

 (1908) blz. 170). Dit vet werd vroeger veel door de inlanders 

 verwerkt tot kaarsen, die echter thans geheel door petroleum 

 zijn verdrongen. 



Bijzonder zou het zijn aan te bevelen voor de bereiding 

 van zeepen, omdat deze sterk schuimen en zonder bijmengsels 

 reeds een aangenamen geur bezitten. 



En paar boomen, vermoedelijk meer dan 15 jaren oud, worden 

 in den „Kebon-obat" van den Cultuurtuin aangetroffen. 

 Heyne, deel II blz. 170. 



K.0. IV. 833. .^lamniea aniericana L. 



Boom, inheemsch op de West-Indische eilanden, op Java 

 wel eens gekweekt. 



In tropisch America o.a. in Suriname en Curacao geculti- 

 veerd om zijn eetbare vruchten. 



Een exemplaar, dat zeker meer dan 20 jaren oud is, staat 

 in den „Kebon-obat" van den Cultuurtuin, groeit goed, bloeit 

 geregeld en geeft rijpe vruchten. 

 Heyne, deel, III blz. 256. 



N. II. 140. Iflaniliot CiilazioTii Muell Arg. 



Volksnamen : Ceara-rubber, Manicoba. 



Boom, afkomstig uit Brazilië, op Java en elders als caout- 

 choucleverende boom aangeplant. De aanplanting van. dezen 

 rubberboom had gelijktijdig met die van Hevea brasiliensis 

 plaats, doch daar geen bevredigende resultaten werden verkregen, 

 zijn langzamerhand de Ceara-tuinen opgeruimd en veelal door 



