126 



Toen later door allerlei moeilijkheden het toezicht een jaar 

 wat minder scherp was, de goten minder diep waren en het water- 

 geven weer wat ruimer geschiedde, had men oogenblikkelijk weer 

 wortelrot. Maar nog sterker bewijzend is het volgende : Toen in 

 aanplant 1920 — J921 EK 28 door het uitblijven van den regen zeer 

 droog ging staan, besloot men bij wijze van proef een gunstig 

 gelegen stuk toch eens water te geven. Bijna direct trad wortelrot 

 op, terwijl de omliggende tuin zich na het invallen van den regen 

 prachtig herstelde van de droogtestagnatie. 



Het is dus wel niet voor redelijken twijfel vatbaar, dat het 

 voorkomen van alle overmaat van water een der belangrijkste 

 middelen tegen wortelrot is. 



Evenwel hebben wij in het begin reeds opgemerkt, dat er ook 

 een aëroob wortelrot is ; een wortelrot, waarbij op geenerlei wijze 

 iets van zuurstofarmoede of reductie aan te toonen is. De verklaring 

 hiervan moet waarschijnlijk in een andere richting gezocht worden. 



In Europa komen ziekten van cultuurgewassen voor, die sterk 

 aan ons wortelrot doen denken. Wij bedoelen de veenkoloniale 

 haverziekte in Nederland. Reeds in 1921 werd hierop de aandacht 

 gevestigd in onze Korte Berichten, Diversen 1921 blz. 14. Deze 

 „haverziekte", die evenwel ook bij andere gewassen optreedt, werd 

 in Nederland uitvoerig bestudeerd door de landbouwproefstations. 

 SjOLLEi\rA en Hudig geven in ,, Verslagen van landbouwkundige 

 onderzoekingen der Rijkslandbouwproefstations" No. 5, 1909 blz. 30 

 de volgende beschrijving van het ziektebeeld : 



„De haverziekte uit zich als volgt : aanvankelijk na het opkomen 

 van de haver ziet het gewas er gezond uit, plotseling wordt de kleur 

 lichtgeel ; dan verschijnen er midden op de bladeren overdwars 

 dorre plekken, waar een knik ontstaat ; de bladeren voelen vóór 

 dien tijd slap aan, ten slotte gaan ze hangen, van uit den knik breidt 

 zich de dorre plek uit. De plant heeft gewoonlijk bij het optreden 

 der eerste verschijnselen een gemiddelde lengte van 15 c. M., 

 terwijl de jongste bladeren veel korter zijn. Is de ziekte hevig, dan 

 verdort de plant geheel ; zelfs de nieuwgevormde bladeren worden 

 aangetast en de plant sterft. Het optreden der ziekte kan zeer 

 plotseling geschieden, zoo zelfs, dat het in sommige gevallen aan 

 spontane vergiftiging doet denken. Het gebeurt vaak, dat men in 

 één dag een gezond gewas ziek ziet worden. 



Op andere plekken heeft het gezonde gewas intusschen een 

 grooten vooruitgang gemaakt, de plant is goed gestoeld en groeit 



