388 



Het is zeer waarschijnlijk, dat Beijerinck i) reeds in 1888 de 

 door BuRRi en Düggeli uitvoerig beschreven bacterie in handen 

 heeft gehad. Beijerinck toch isoleerde van het zaad van roode kla- 

 ver een beweeglijke, gelatine zwak vervloeiende, bruingekleurde, 

 diplococcus-achtige rottingsbacil, waaraan hij den naam van Bacil- 

 lus Hgglomerans gaf. In 1906 verklaarde Beijerinck 2) uitdrukkelijk, 

 dat hij deze mikrobe identiek achtte met de inmiddels door Burri 

 en Düggeli beschreven Bact. herbicola. Zoowel uit de onderzoe- 

 kingen van DÜGGELI :^) als uit die van Beijerinck '*) bleek, dat deze 

 bacterie zeer algemeen wordt aangetroffen aan de oppervlakte van 

 verschillende groene plantendeelen, zaden, vruchten en kiemplantjes. 

 Beijerinck^') gaf verder een isolatiemethode aan uit het calyptra- 

 slijm van de wortelspitsen van verschillende gekiemde zaden. Volgens 

 Düggeli '•) is de mikrobe zonder twijfel identiek met de door 

 W. Winkler ') reeds eerder van pruimenbladeren geïsoleerde staafjes- 

 bacterie, waaraan deze den naam gaf van Bacillus mesentericus 

 aureus. Deze naam moet echter ten eenenmale worden verworpen, 

 daar hij een niet bestaande verwantschap suggereert met de be- 

 kende sporenvormende Bac mesentericus Flïigge. 



Nog moet worden vermeld, dat Düggeli twee verschillende va- 

 riëteiten van Bact. herbicola onderscheidt, waaraan hij respectieve- 

 lijk den naam van Bact. herbicola aureum en Bact. herbicola ru- 

 brum geeft. Het belangrijkste verschil tusschen deze beide variëtei- 

 ten is de kleur, welke voor de aureum-variëteit, zooals de naam 

 reeds aanduidt, goudgeel, voor de rubruin-variëteit mangaanrood is. 



§ 2. Overzicht van de voor het onderzoek gebruikte stammen van 

 Bact. herbicola. 



Daar het voor mijn onderzoek begrijpelijkerwijze van het groot- 

 ste belang was, met zekerheid vast te stellen, dat de door mij ten 

 allen tijde uit het serehzieke riet geïsoleerde en in het voorgaande 

 hoofdstuk reeds als Bact. herbicola aangeduide organisme werkelijk 

 identiek was met de origineele door Burri en Düggeli geïsoleerde 



1) M. W. Beijerinck. Die Bacteriën der rapilionaceen-Knöllchen. Botanische 

 Zeitung. 1888, Bd. 46, pag. 749. 



2) M. W. Beijerinck. Wundreiz. Parasitisraus uud Gummifluss beiden Amyg- 

 daleen. Centralbl. f. Bakt. Abt. IL Bd XV, 1906, pag. 373. 



•■^) l c. 1904. pag. 61. 

 i) 1. c. 1906, pag. 372. 

 5) 1. c. 1906. pag. 373. 

 *'>) 1. c. 1904, pag. 61 en 62. 



■<; W. Winkler. Unteisucliungr'ii über das Wesfii der Bakteri^n und deren 

 Einordnung ira Pilzsystein. Centralbl. f. Bakt. Abt: II. Bd V, 1899, pag. 569. 



