400 



kleur, bij doorvallend licht bleek blauw en zwak iriseerend. Lang- 

 zamerhand werden de koloniën nu geel, terwijl de ronde vorm een 

 niet geheel gaven rand bezat. Waren ze 5 a 6 dagen oud geworden, 

 dan was de diameter 11/2 ^ ^ m.M. geworden en de kleur helgeel. 



Ook blijvend witte koloniën kwamen voor, doch deze werden bij 

 het onderzoek zelden aangetroffen. Werd in de gelatineplaten naast 

 glucose, pepton Carne aangewend, dan hadden de koloniën dezelfde 

 kleur als op moutgelatineplaten. Bij gebruik van pepton Witte 

 daarentegen werd het gele pigment spaarzamer gevormd of bleef 

 geheel weg, zoodat de koloniën bleek van uiterlijk waren. 



Ook bij eenzelfde reinkultuur kon men soms waarnemen, dat 

 de koloniën onderling in vorm en oppervlakte-structuur opmerkelijke 

 verschillen vertoonden ; zoo werden de rosetvormige koloniën vooral 

 nabij den hollen gelatinerand aan den omtrek van de kultuurdoos 

 aangetroffen, waar de uitdroging van de plaat het sterkst was. 



Uit de hierboven gegeven beschrijving van het uiterlijk der 

 koloniën gedurende de eerste dagen der ontwikkeling blijkt ook weer 

 de zeer groote variabiliteit, die deze mikrobe eigen is, iets, waarop, 

 zooals we reeds zagen, ook door Beijerinck reeds gewezen is. 



b. Het vervloeien der gelatineplaten. 



Gew'oonlijk na omstreeks 6 dagen, dikwijls echter ook vroeger 

 of later, kon men bij een koloniënkultuur eersteen week worden en 

 daarna een vervloeien van gelatine waarnemen op de plaats der 

 koloniën. Deze veranderden daarbij in een weeke massa, doortrok- 

 ken van een warnet van gele slijmdraden. Iladiaire structuurele- 

 menten der koloniën gingen in sommige gevallen over in straalsge- 

 wijze geplaatste gele slijmdraden, die den scherp begrensden, niet 

 vervloeiden omtrek verbonden met het vervloeiende centrum. 



Het slijm, in de koloniën gevormd, was al of niet dradentrekkend. 

 Soms gelukte het zelfs om met behulp van een platinadraad 

 slijmdraden van omtreeks 2.5 c. M. te trekken. Indien men bij ver- 

 vloeide koloniën op gelatine sterke slijmdraden kon trekken, kwam 

 het soms voor dat de geheele kolonie als een slijmdraad uit de holte 

 in de gelatine gelicht kon worden. 



Ook kwam het voor, dat de vervloeiïng zich een halven centi- 

 meter en meer uitstrekte buiten den omtrek der koloniën. Ronde 

 koloniën, die geheel vervloeid waren, lagen verzonken in een scherp 

 begrensde holte met hollen vloeistofmeniscus. In Tabel VII zijn een 

 aantal waarnemingen samengevat van den tijdsduur, na afloop waar- 



