Op grond van deze resultaten zou men dus geneigd zijn te 

 concludeeren, dat Bact. herbicola inderdaad rietsuiker aantast, en 

 wel met een iets grootere snelheid dan waarmee de gevormde 

 invertsuiker wordt verbruikt. De snelheid der rietsuiker-inversie is 

 evenwel belangrijk kleiner dan die van organismen als de gewone 

 persgist (Saccharomyces cerevisiae), welke, zooals ik mij ten over- 

 vloede nog eens overtuigde, een Mycoderma-groeiveld gaf van zeer 

 veel grootere afmetingen en intensiteit. 



Intusschen moet opgemerkt worden, <lat de beoordeeling van 

 het bij de auxanograpliische methode verkregen resultaat in die 

 gevallen, waarin dit niet geprononceerd is, met voorzichtigheid moet 

 geschieden. Jii de eerste plaats is het denkbaar, dat de groei van 

 de kaamgist plaats heeft ten koste van bepaalde door de onder- 

 zochte bacteriën afgescheiden splitsingsproducten en deze groei dus 

 niet altijd behoeft te wijzen op de vorming van invertsuiker. In de 

 tweede plaats is het mogelijk, dat het door Bact. herbicola gevormde 

 zuur op den duur een langzame inversie van de rietsuiker in de 

 plaat heeft bewerkt. 



Een aanwijzing, dat deze laatste verklaring niet zonder meer 

 van de hand mag worden gewezen, is gelegen in het feit, dat de 

 intensiteit der gevormde groeivelden vrijwel parallel ging met de 

 mate van zuurvorming. 



Ook blijft de mogelijkheid bestaan, dat door de onderzochte 

 stammen wel kleine hoeveelheden invertase worden gevormd, doch 

 dat deze slechts daar haar werking kan ontplooien, waar tevens door 

 het gevormde zuur voor een optimale waterstof-ionenconcentratie 

 wordt gezorgd. Uit de bekende onderzoekingen van Michaelis toch is 

 gebleken, dat de werking van de invertase in hooge mate afhankelijk 

 is van de concentratie der waterstofionen, en wel zoodanig, dat bij 

 media met een Ph =7 deze werking practisch nihil geworden is. 



In verband met dit alles zou ik dus niet verder willen gaan 

 dan te besluiten, dat Bact. herbicola in geen geval een krachtige 

 invertasevormer is, zooals b.v. de persgist. 



c. Het vermogen tot splitsing van glucosiden. 



Door de recente onderzoekingen van Willstatter i) en zijn 

 medewerkers is nog eens duidelijk aan het licht gekomen, dat ver- 

 schillende /3-glucosiden niet alleen door eenzelfde emulsine-praepa- 



1) RicHARD Willstatter u. Wilhelm Csaxyl Zur Kenntnis des Emulsins. Zeit- 

 schrift f. Physiol. Chemie. Bd. 117, 1921—1922, pag. 172. 



PdciiARD Willstatter u. Gertrud Oppenheimer. Idem Bd. 121, 1922 pag. 183. 



