pen der roode rietkleurstof met die van alizarine en purpurine ver- 

 geleken, daar hiermede de meeste verwantschap werd waargeno- 

 men. Voor het onderzoek naar de oplosbaarheid van de rietkleurstof 

 in verschillende oplosmiddelen, werd gebruik gemaakt van in filtreer- 

 papier opgenomen kleurstof, na uitwassching en droging hiervan. 



Om na te gaan of de rietkleurstof was te reduceeren tot een 

 leuko-verbinding, werd Bact. coli gebracht in een voedingsvloeistof, 

 waaraan de rietkleurstof was toegevoegd. Daartoe werd een stop- 

 fleschje geheel gevuld met een oplossing van de samenstelling : 

 Vleeschbouillon -f roode kleurstof 100 cc. 



Glucose 3 G. 



K2HPO4 0,U5 » ' 



Na infectie met Bact. coli werd het fleschje met de stop goed 

 gesloten en bij 35^ C. geplaatst. 



De roode rietkleurstof in de vleeschbouillon werd verkregen 

 door roodgeworden stukjes riet met vleeschbouillon uit te koken 

 en dit extract, na toevoeging van glucose en kaliumphosphaat, te 

 steriliseeren. 



Tegelijkertijd werd eenzelfde proef ingezet, waarbij de kul- 

 tuurvloeistof werd gekleurd met purpurine (Dr. G. Grübler & Co., 

 Leipzig) en eveneens geënt met Bact. coH. 



Als controle werd een derde fleschje gebruikt met dezelfde 

 vloeistof als het tweede, echter zonder geïnfecteerd te zijn met 

 Bact. coli. De kleur der vloeistoffen in de drie fleschjes was gelijk 

 genomen. 



Zelfs na meerdere dagen werd in geen der fleschjes ontkleu- 

 ring waargenomen, ofschoon een krachtige gisting optrad, zoodat 

 geen reductie tot een leuko-verbinding mogelijk bleek. 



Ook hierin werd overeenkomst gevonden tusschen de roode 

 rietkleurstof en purpurine. Wel werden beide kleurstoffen iu wate- 

 rige oplossing door natriumhyposulfiet (Na2S204) ontkleurd. 



Voor het spektroskopisch onderzoek werden purpurine en de 

 roode rietkleurstof in eenzelfde oplosmiddel in nagenoeg gelijke 

 concentratie onderling vergeleken. 



De Tabel XXVI op p. 461 —462 geeft een overzicht der waar- 

 genomen eigenschappen van de roode rietkleurstof, vergeleken 

 met die van alizarine (l-2-dioxyanthrachinon) en vooral van pur- 

 purine ( 1-2-4- trioxyanthrachinon). 



Uit Tabel XXVI blijkt nu dus inderdaad, dat er zeer groote 

 overeenkomst bestaat tusschen de eigenschappen van de roode riet- 



