514 



die aan de „ware" waarden, gesteld dat we die kenden, ontleend 

 zou kunnen worden ? 



Wanneer bijv. S^, 83, S3, S4 . . . St de ware standaardaf- 

 wijkingen voor proeftuinen met een „zeer groot" parallelvakken voor- 

 stellen en ni het aantal van zulke proeftuinen met standaardafwij- 

 king Sj aangeeft, n2 het aantal met standaardafwijking S2, enz., 

 is de gemiddelde standaardaf wijking al dier proeftuinen : 



^ _ ni S4 -1- n2 S2 -I- n3 S3 -f- Ut St >^ (nS) 



ni 4- n2 -I- ng -f . '. '. 7V^ "~ 2 n 



Maar indien we met een gering in stede van met een ,.zeer 

 groot" aantal vakken per object werken, zullen we in plaats van n^ 

 maal S4 een reeks van waarden vinden, die we door <r'j, <r'\, (t''\ . 

 (tJ-i aanduiden en die in het algemeen onderling en van S^ zullen 

 verschillen. Evenzoo krijgen we in plaats van n2 maal een wanrde 

 S2 een reeks van standaardafwij kingen (t\, (7"2, • (^2"'' ^"^- I^^re- 

 kent men het gemiddelde van al deze o-' s, dan krijgt men : 



"S en ^zullen reeds groote overeenstemming vertoonen, indien 

 a^ bij benadering gelijk is aan S.y.ö^ bij benadering gelijk is aan S2, 

 enz. Wanneer dus de S-waarden voldoende door de o- - waarden te 

 benaderen zijn, mogen we de onbekende ware S door de bekende 

 5- vervangen. 



Om ons een oordeel over die benadering te vormen, grijpen we 

 terug naar ons voorbeeld uit tabel 1. Gesteld, dat men als eerste 

 stap in de beredeneering de loopende nummers 1 — 20(^0 uit het 

 eerste deel van het stamboek, dus de individuen niet geordend naar 

 de opbrengst van melkvet, maar bijv. in de volgorde van inschrij- 

 ving, in ondergroepen van 20 samenneemt en voor elke ondergroep 

 de standaardafwijking berekent, dan zullen die aldus verkregen 100 

 standaardafwijkingen, gelijk boven aan een eenvoudig voorbeeld uit- 

 eengezet werd, meer of minder groote afwijkingen van de werkelijke 

 standaardafwijking S^ van het totale aantal individuen (2000) te zien 



