526 



in dat opzicht .onderworpen. Als materiaal kwamen alleen de 

 proeven met 10 en 12 vakken per object in aanmerking, omdat het 

 aantal waarnemingen van proeven met een ander aantal vakken te 

 gering was om aan elk dier groepen afzonderlijk het verschijnsel 

 na te gaan. 



In de volgende tabellen, waarin de uitkomsten over 1920 

 voor de 10- en 12-vakkenproeven afzonderlijk (tabel 10 en 11) en 

 nog eens gezamenlijk (tabel 12) vereenigd zijn, is de grootte der 

 enkele vakken in 1000ste bouw uitgedrukt en zijn de waarnemingen 

 tot klassen met ^o/^^^pste bouw opklimmend gerangschikt. De 

 waarnemingen in tabel 10 en 11 zijn voorts gescheiden naar het 

 aantal vakken per proef, dus naar het product van het aantal ob- 

 jecten maal het aantal herhalingen per object. Voor elk object 

 eener proef is de betreffende standaardafwijking in rekening ge- 

 bracht, zoodat iedere proef minstens twee getallen voor de stan- 

 daardafwijking geleverd heeft. 



In de horizontale rijen komt dus van links naar rechts tot 

 uitdrukking het toenemen in grootte van het proefveld als product 

 van een gelijkblijvend aantal vakken maal een toename in de opper- 

 vlakte per vak, terwijl in de verticale rijen het toenemen in grootte 

 van het proefveld door vermeerdering van het aantal vakken bij 

 gelijkblijvend oppervlak per vak weerspiegeld wordt. In tabel 12 

 vindt men ten slotte de uitkomsten van tabel 10 en 11 samen- 

 gevat om een mogelijk aanwezigen invloed op de waarde van de 

 standaardafwijking door vermeerdering van het aantal vakken bij 

 constante grootte per vak aan langere cijferreeksen te toetsen. 

 Tevens is daarin aangegeven het gemiddelde van elke verticale en 

 van elke horizontale rij. De getallen onder de gemiddelden geven 

 het aantal waarnemingen aan, waaruit zij berekend zijn. 



Bij beschouwing van deze tabellen krijgt men niet den indruk, 

 dat er binnen de grenzen van het gebied, waarin de groottevariaties 

 van deze vakkenproeven liggen, van een regelmatige stijging of da- 

 ling in een bepaalde richting iets valt te onderscheiden. De cijfer- 

 reeksen in de kolom en in de horizontale rij der totaalgemiddelden 

 schommelen alle min of meer om de waarde van de reeds door ons 

 gevonden gemiddelde standaardafwijlcing en hetzelfde geldt van de 

 totale gemiddelden der kolommen en rijen. 



Misschien zou men in de iets lagere totaalgemiddelden van 



2 X 10 en 2 X 12 vakken in vergelijking met die van 3 X 1^» resp. 



3 X 12 vakken een aanwijzing willen zien, dat de variabiliteit bij 2 



