_ 4 - 



De bedoelde kevers behooren tot twee groepen, die der boktorren en 

 die der snuitkevers, onder de iaatsten is er eigenlijk maar één die werkelijk 

 schadelijk is, van de boktorren doen echter versciiillende soorten zeer 

 veel schade en met deze zullen we dan ook beginnen. 



A. Boktorren. 



Batocera albofasciata de Geer (F^i. 1 fig. 1) De Panterboktor. 



De gevaarlijkste boorder van den Ficus is ongetwijfeld Batocera all)o- 

 fasciata niet alleen om zijn grootte maar ook door zijn veelvuldig voorkomen. 



Deze fraaie boktor is gemakkelijk te herkennen aan de teekening op 

 halsschiid en achterlijf. 



De beide vlekken op het halsschiid zijn donkersteenrood, worden echter 

 na den dood oranje en later geel, het schildje en de vier vlekken op elk 

 dekschild zijn bij het leven zwavelgeel, deze kleur wordt bij opgezette 

 exemplaren na eenigen tijd zuiver wit. Een breede zwavelgele zoom loopt 

 vanaf het oog langs de zijden van het lichaam tot halverwege de laatste 

 achterlijfsring. 



De rest van het lichaam is muisgrijs, terwijl de sprieten meer donker- 

 bruin zijn. 



Dikwijls komen exemplaren voor, die wat afwijkend geteekend zijn; 

 de gele vlekken kunnen dan opgelost zijn in twee of meer kleinere vlekjes; 

 dit is nogal eens het geval met het tweede paar vlekken op de dekschilden. 



Ook kunnen vlekken verdwijnen; zoo missen sommigen het laatste 

 paar, een hoogst enkele maal is ook het voorlaatste paar plekken afwezig. 

 Men vindt buiten echter dikvyijls kevers, die eenige witte plekken verloren 

 hebben, dit zijn namelijk wijfjes, wier rug door het vele paren langzamerhand 

 van alle teekening ontdaan wordt, zoodat de fraaie dekschilden tenslotte 

 glanzig bruin worden. 



De weinige kevers die ik van Sumatra's Oostkust verkreeg, weken 

 allen in kleur af van de exemplaren van Java. De grondkleur der 

 dekschilden was meer bruin en niet grijs, overigens was de teekening 

 dezelfde. 



Mannetjes en wijfjes onderscheiden zich van elkaar vooreerst door de 

 grootte, de wijfjes zijn gewoonlijk grooter en breeder, het achterlijf der 

 mannetjes is naar het uiteinde toe meer versmald, ook zijn de sprieten bij 

 het mannetje veel langer dan bij het wijfje, waar ze het lichaam slechts 

 weinig in lengte overtreffen. 



Gemiddelde lengte bedraagt 40 mm., max. 49 mm., min. 29 mm. 



Het aantal mannetjes en wijfjes, dat men vindt, is ongeveer gelijk. 



in het Javaansch wordt dit dier genoemd „enggi-enggi toetoel" d.i. 

 „panter-boktor." 



