Op v"< dekscliiki treft nicn twee ronde witte stippen aan, die ongeveer 

 evenver van eikander verwijderd zijn ais zij zelve van liet begin en liet 

 uiteinde der schilden. 



De sprieten zijn geelbruin en bij liet mannetje meer dan tweemaal zoo 

 lang als het lichaam. 



Eenmaal kreeg ik bij liet kweeken uit typisch geteekende ouders, een 

 zeer klein exemplaar, waarbij de beide laatste witte stippen op het achterlijf 

 ontbraken, de voorste waren zeer klein, maar de oranje vlekken zeer sterk 

 ontwikkeld. 



Deze fraaie soort wordt in de Ficustuinen niet vaak gevonden, 

 maar ik verkreeg ze geregeld uit iiout dat uit de aanplantingen toegezonden 

 werd. 



Gemiddelde lengte 18 mm. 



Verspreid over Java en Sumatra tot Voor-lndië. 



Pothyne spec. A. De Ficustakboorder (PI. 1 fig. 8). 



Veel algemeener en in dunnere takken dikwijls bij massa's te vinden 

 is deze eigenaardig geteekende en van zeer lange dunne sprieten voorziene 

 boktor. Het dier is donkerroodbruin, op de dekschilden bevinden zich 

 vele geelbruine streepjes evenwijdig aan elkaar en op enkele plaatsen door 

 dwarsvlekken met elkaar verbonden, tusschen deze gele strepen loopen 

 zeer smalle witte lijntjes welke echter overal begrensd blijven door de 

 bruine grondkleur der schilden. Het halsschild is donkerbruin met ondui- 

 delijke roodbruine langsstreepen, de sprieten zeer lang en fijn, de vier eerste 

 leden aan de onderzijde sterk behaard. 



Gemiddelde lengte 18 mm. 



Zeer algemeen op Java; ook op Sumatra gevonden. 



Pothyne spec B. 



Deze is nauwverwant met de vorige en gelijkt er zeer veelup. Halsschild en rug 

 zijn echter alleen grauw geteel<end, het halsschild Is van vrij sterke dwarsplooien 

 voorzien, de tcekening op de dekschilden bestaat ook hier voornamelijk uit langs- 

 streepjes, op het voorste derde gedeelte staan die streepjes veel dichter bijeen en 

 vloeien gedeeltelijk tezamen. De eerste vier sprietlcden eveneens van onderen lang 

 behaard. Lengte 20 mm. 



Neopharsalia vagans Kann (f^l. 1. fig. 9). 



Voordat we van de boktorren afstappen wil ik nog dezen kever noemen, 

 ook tot dezelfde familie behoorcnd ; men treft hem aan in afstervend of 

 reeds dood Ficus-liout en vindt hem vrijveel in door boorders aangetaste 

 tuinen. 



Het is een kleine, kever, roodbruin, het dekschild met geelbruine en 

 grijze oogvlekjes die vooral aan de schouders en het laatste derde gedeelte 

 der schilden dicht bijeen staan. 



