- 10 — 



3. Levensgeschiedenis der hoorders. 

 A. Batocera-Soorten. 



L e V e n s w ij z c der kevers. 



Het zal een ieder, die een zwaar door hoorders aangetaste Ficus- 

 aanpianting doorwandelt, opvallen, dat men zoo zelden een kever te zien krijgt. 



Dit moet geweten worden aan de naciitelijke leefwijze dezer dieren; 

 over dag liouden de boktorren zich schuil en zijn eerst bij nauwgezet zoeken 

 te vinden. Zoolang het licht is zitten de kevers stil in hun schuilhoeken, 

 hetzij in spleten van den stam, hetzij hoog in de boomen tusschen nog 

 halfgesloten bladeren, of ook wel op den grond onder een afgevallen blad. 

 Over dag nemen zij ook zelden voedsel tot zich, slapen eigenlijk voortdurend 

 en alleen wanneer men ze aanvat komt er leven in. 



De Batocera's beginnen dan heftig te piepen, door kop en halsschild 

 met een op-en-neergaande beweging tegen het vooreinde van het achterlijf 

 te schuren. De Javanen hebben daarom deze dieren, en boktorren in het 

 algemeen, naar deze gewoonte een zeer aardigen naam gegeven, n.1. „enggi- 

 enggi", zooveel als „jaja-zeggers" (enggi beteekent ja). 



In de Soenda-landen heeten boktorren meer „engket-engket" of 

 „sesongket", een klanknabootsing van het piepend geluid. 



De kevers trachten zich verder met pooten en kaken overal aan vast 

 te houden en eenmaal los, bijten ze dikwijls niet ongevoelig in de vingers 

 van hun rustverstoorder. 



's Nachts echter komt er eerst leven onder deze schade-aanbrengers; 

 dan vliegen ze rond door den aanplant, dan heeft de paring plaats, en 

 leggen de wijfjes hun eieren. 



Ook wordt gewoonlijk 's nachts alleen voedsel genoten, de kevers 

 snoepen wat van de jonge uitloopers, of knagen aan bladstelen en blad- 

 nerven, vooral van weeke bladeren. 



De jonge nog in roode bladscheden besloten bladknoppen worden 

 soms geheel opgevreten terwijl van de bladeren meestal alleen de bladnerf 

 gegeten wordt. (Pi. 3. fig. 1). Ook aan de schors van takken wordt nog 

 al eens geknaagd. In vergelijking met de schade die de larven aanrichten 

 is de keverschade echter onbeteekenend. Tot die schade kan men ook 

 nog rekenen de beten die de wijfjes in den bast geven om er hun eieren 

 in te leggen. Daar nu niet elke plek geschikt geacht wordt om een ei in 

 te leggen, worden er nog al eens beten gemaakt die niet gebruikt worden. 

 Deze wonden worden dan bij voorkeur door schorskevertjes (boeboek) 

 gezocht om in den bast te dringen, daar in den omtrek, van den wond het 

 weefsel geen melksap meer geeft. 



Ofschoon men een enkele maal ook wel overdag kevers parende vindt, 

 geschiedt de copulatie toch voornamelijk als het reeds donker is, en op 

 verschillende uren van den nacht. 



